Faustinum to wspólnota, która pragnie wnikać w ducha Jezusa Miłosiernego i naśladować Go; to ludzie, którzy pragną być apostołami Bożego Miłosierdzia w swoich domach, pracy, szkole, wszędzie tam, gdzie udają się. Faustinum jest to więc Stowarzyszenie Apostołów Bożego Miłosierdzia
Stowarzyszenie tworzą kapłani, zgromadzenia zakonne, klauzurowe, czynne, pustelnicy, instytuty świeckie, a przede wszystkim ludzie świeccy. Dzisiaj ten ruch liczy już miliony osób na całym świecie.
Jak powstało Faustinum?
Na to pytanie odpowiedzi udziela św. s. Faustyna: „Widzę jasno, że nie tylko będzie zgromadzenie męskie i żeńskie, ale widzę, że będzie wielkie stowarzyszenie osób świeckich, do którego mogą wszyscy należeć i czynem przypominać miłosierdzie Boże”.
Każdy, nawet osoba niepełnoletnia, każdy, kto pragnie swoim życiem uobecniać Boga miłosiernego w świecie, kto pragnie bardziej poznawać, na czym polega zaufanie Bogu w życiu codziennym, kto pragnie bliżej poznać, na czym polega miłosierdzie, czym ono odróżnia się od filantropii, jaka jest różnica między miłosierdziem a pobłażliwością, na czym polega miłosierdzie zapisane na kartach Pisma Świętego, jak tego miłosierdzia uczyła się św. s. Faustyna. Warto zaznaczyć, że do stowarzyszenia należą ludzie z ponad 85 krajów świata, są wśród nich ludzie różnych ras, kultur, obyczajów, karnacji.
Dlaczego każdy może należeć?
W każdym człowieku Bóg zasiał w sercu pragnienie doświadczenia miłości, przebaczenia, akceptacji i każdy jest wezwany nie tylko do doświadczania miłości, lecz także dzielenia się miłością z drugimi. Taką postawę nazywamy miłosierdziem.
Cele stowarzyszenia
Reklama
Poznawanie miłosierdzia Bożego poprzez lekturę i rozważanie Słowa Bożego, lekturę „Dzienniczka” św. s. Faustyny, duchowości św. s. Faustyny, wnikanie w jej umiłowanie Kościoła, Eucharystii, Maryi; kształtowanie własnej postawy ufności względem Boga i miłosierdzia względem bliźnich poprzez osobiste świadectwo życia, czyn, słowo i modlitwę.
Zobaczmy, jak proste formy, jak proste środki podaje nam Jezus w zdobywaniu świętości: czyn, słowo i modlitwa. To może każdy!
Dlaczego powstaje w parafii?
Wszędzie są ludzie, którzy pragną swoją osobą uobecniać w świecie Boga miłosiernego. Ale są też miejsca, które Bóg sobie obiera, w których w sposób szczególny pragnie szafować łaskami. Taką wybraną przestrzenią jest sanktuarium Miłosierdzia Bożego i św. s. Faustyny w Toruniu. Dlatego też z pragnienia parafian, ks. prał. Stanisława, a także z naszego zrodziła się myśl o założeniu filii Faustinum, które swoją siedzibę ma w Krakowie-Łagiewnikach.
Poznawać miłosierdzie Boże
Charyzmat, czyli najprościej mówiąc to powołanie i misja dana konkretnej osobie od Boga w celu zdobywania dusz dla nieba i rozwoju Kościoła. Charyzmatem św. s. Faustyny było poznawanie tajemnicy Bożego miłosierdzia w Jego dziele stworzenia, odkupienia i powołania nas do chwały; rozważanie tej tajemnicy w codzienności oraz głoszenie tej biblijnej prawdy całemu światu poprzez osobiste świadectwo życia, czyn, słowo i modlitwę.
Reklama
Nasze spotkania obejmują uczestniczenie w Mszy św. oraz konferencje poświęcone miłosierdziu Bożemu na kartach Pisma Świętego (tzw. cykl biblijny), życiu religijnemu człowieka, tj. jego rozwojowi nie tylko osobowemu, lecz przede wszystkim duchowemu, zagadnieniom takim, jak: asceza, modlitwa, nawrócenie serca, lektura książek poświęconych problematyce życia wewnętrznego, a także poznawanie form kultu Miłosierdzia Bożego (tzw. cykl ABC życia wewnętrznego), duchowości św. s Faustyny.
W Faustinum są wolontariusze i członkowie. Wolontariusze po roku mogą zostać członkami. Członkowie po formacji mogą składać przyrzeczenia, że nadal będą rozwijać w sobie ducha miłosierdzia i ufności. Przyrzeczenia te składane są w Krakowie-Łagiewnikach na Mszy św. w obecności księdza biskupa i matki generalnej Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia.
Członkowie Faustinum i siostry ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia łączy jeden duch, jeden charyzmat. Wszyscy członkowie Faustinum uczestniczą w wezwaniu Jezusa, aby pomóc Mu ratować dusze od zguby wiecznej.
Zapraszamy
Chętnych do włączenia się w to wielkie dzieło zbawiania dusz przez osobisty dar życia zapraszamy na spotkania w każdy 2. piątek miesiąca do sanktuarium Bożego Miłosierdzia na Mszę św. o godz. 15 (ul. św. Faustyny 12 w Toruniu) i konferencje. Bliższe informacje na temat Faustinum można znaleźć na stronie: www. faustyna.pl.
Duchowa łączność ze Zgromadzeniem Sióstr Zmartwychwstanek podtrzymuje paschalny charyzmat Apostołek
„Nie bójcie się, idźcie i powiedzcie moim braciom, żeby szli do Galilei, tam mnie zobaczą”. Taką misję zlecił Chrystus pierwszym Apostołkom Zmartwychwstania. Ich rola od tamtych czasów nie zmieniła się.
Te współczesne można spotkać np. na Żoliborzu albo raczej to one mogą odnaleźć kogoś z nas, słowem bądź czynem przekonując, że Pan rzeczywiście zmartwychwstał, że żyje i ciągle na nas czeka.
1 maja każdego roku Kościół specjalnie czci św. Józefa jako
wzór wszystkich pracujących. Św. Józef jest wzorem i patronem ludzi,
którzy własną, ciężką pracą zdobywają środki do życia i utrzymania
rodziny. Pracę zawodową łączył on z troską o Świętą Rodzinę, którą
Bóg powierzył jego opiece.
O pracy poucza nas Katechizm Kościoła Katolickiego: "
Jak Bóg odpoczął dnia siódmego po całym trudzie, jaki podjął (Rdz
2, 2), tak również życie ludzkie składa się z pracy i odpoczynku"
. Ojciec Święty Jan Paweł II w encyklice Centesimus annus pisze: "
Pierwszym źródłem wszystkiego, co dobre, jest sam akt Boga, który
stworzył ziemię i człowieka, człowiekowi zaś dał ziemię, aby swoją
pracą czynił ją sobie poddaną i cieszył się jej owocami. W naszych
czasach wzrasta rola pracy ludzkiej jako czynnika wytwarzającego
dobra niematerialne i materialne; coraz wyraźniej widzimy, jak praca
jednego człowieka splata się w sposób naturalny z pracą innych ludzi.
Dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek pracować znaczy pracować z innymi;
znaczy robić coś dla kogoś. Praca jest tym bardziej owocna i wydajna,
im lepiej człowiek potrafi poznawać możliwości wytwórcze ziemi i
głębiej odczytywać drugiego człowieka, dla którego praca jest wykonywana"
.
Praca ludzka jest działaniem osób, które Bóg stworzył
na Swój obraz i podobieństwo i powołał do przedłużenia dzieła stworzenia,
czyniąc sobie ziemię poddaną. Zatem praca jest obowiązkiem każdego
człowieka. Święty Paweł w drugim liście do Tesaloniczan pisze: "Kto
nie chce pracować, niech też nie je" (2 Tes 3, 10). Sam Pan Bóg mówi
do pierwszych rodziców, że w pocie czoła będą zdobywać pożywienie
z płodów ziemi. Jan Paweł II w encyklice Laborem exercens pisze: "
Pot i trud, jaki w obecnych warunkach ludzkości związany jest nieodzownie
z pracą, dają chrześcijaninowi i każdemu człowiekowi, który jest
wezwany do naśladowania Chrystusa, możliwość uczestniczenia z miłością
w dziele, które Chrystus przyszedł wypełnić. W pracy ludzkiej chrześcijanin
odnajduje cząstkę Chrystusowego Krzyża i przyjmuje ją w tym samym
duchu odkupienia, w którym Chrystus przyjął za nas swój Krzyż". Człowiek
szanuje dary Stwórcy i otrzymane talenty. Praca może mieć też wymiar
odkupieńczy. Znosząc trud pracy w łączności z Jezusem Ukrzyżowanym
człowiek współpracuje w pewnym stopniu z Synem Bożym w Jego dziele
Odkupienia. Każdy pracujący człowiek potwierdza, że jest uczniem
Chrystusa, niosąc krzyż każdego dnia w działalności, do której został
powołany i którą wypełnia z miłością. Każda praca, nawet najmniejsza,
może być środkiem uświęcenia i ożywiania rzeczywistości ziemskich.
Święty Ignacy Loyola bardzo pięknie kiedyś powiedział: "Módlcie się
tak, jakby wszystko zależało od Boga, a pracujcie tak, jakby wszystko
zależało od was". Matka Teresa z Kalkuty także mówiła o pracy: "Musimy
pracować z ogromną wiarą, nieustannie, skutecznie, a nade wszystko
z wielką miłością i pogodą; bez tego nasza praca będzie tylko pracą
niewolników służących surowemu panu. Musimy się nauczyć, by praca
nasza stawała się modlitwą. Ma to miejsce wtedy, gdy wszystko czynić
będziemy dla Jezusa, dla chwały Jego imienia i dla zbawienia ludzi!
Nasza praca, to nasza miłość do Boga wyrażona działaniem".
Za naszą pracę otrzymujemy pożywienie jako dar od naszego
najlepszego Ojca. Jest dobrą rzeczą prosić Go o nie i składać Mu
za nie jednocześnie dziękczynienie. Konstytucja II Soboru Watykańskiego
Gaudium et spes poucza: "Praca ludzka, która polega na tworzeniu
i wymianie nowych dóbr lub na świadczeniu usług gospodarczych, góruje
nad innymi elementami życia gospodarczego, ponieważ te mają jedynie
charakter narzędzi". Chciejmy zawsze prosić Pana o to, by błogosławił
naszej pracy. Słowa pieśni niech będą naszą modlitwą prośby: "Błogosław,
Panie, nas na pracę i znojny trud. Wszak Tyś sam wybrał nas, by Cię
poznał i wielbił świat, alleluja".
Święty cieśla z Nazaretu, człowiek ciężkiej, fizycznej
pracy, został wyniesiony do niewysłowionej godności oraz stał się
symbolem i uosobieniem dążenia wielu ludzi. Na jego przykładzie Kościół
ukazuje sens pracy ludzkiej i jej nieprzemijające, ogromne wartości.
Pewnych informacji o świętym Józefie dostarcza nam tylko Ewangelia.
Hebrajskie słowo Józef oznacza tyle, co "Bóg przydał". Święty Józef
pochodził z rodu króla Dawida. Mieszkał on zapewne w Nazarecie. Hebrajski
wyraz "charasz" oznacza rzemieślnika, wykonującego prace w drewnie,
w metalu, w kamieniu. Praca świętego Józefa polegała być może na
wykonywaniu narzędzi codziennego użytku, koniecznych także w gospodarce
rolnej. Mógł być również cieślą. Według dawnych świadectw św. Józef
zmarł w domku w Nazarecie w obecności Najświętszej Maryi Panny i
Pana Jezusa.
O św. Józefie, który jest patronem wszystkich ludzi pracy,
liturgia mówi: "Jako męża sprawiedliwego dałeś go Bogurodzicy Dziewicy
za Oblubieńca, a jako wiernego i roztropnego sługę postawiłeś nad
swoją Rodziną, aby rozciągnął ojcowską opiekę nad poczętym z Ducha
Świętego Jednorodzonym Synem Twoim Jezusem Chrystusem". W 1919 r.
papież Benedykt XV do Mszy św., w której się wspomina św. Józefa,
dołączył osobną o nim prefację. Papież Leon XIII wydał pierwszą w
dziejach Kościoła encyklikę o św. Józefie. Św. Pius X zatwierdził
litanię do św. Józefa do publicznego odmawiania.
Uroczyste wspomnienie św. Józefa rzemieślnika ustanowił
w 1955 r. Pius XII.
Św. Józef uczy życia z Chrystusem i dla Jego chwały,
uczy delikatności względem kobiet i wzorowego życia rodzinnego, opartego
na wzajemnej miłości, życzliwości, szacunku i dobroci. Św. Józef
jest wzorem chrześcijanina w spełnianiu czynności domowych i zawodowych.
Pracował w stałej zażyłości z Najświętszą Maryją Panną i Jezusem
Chrystusem. Podobnie każdy chrześcijanin powinien pamiętać o tym,
że pracując spełnia nakaz Boży: "Czyńcie sobie ziemię poddaną" i
przygotowuje się do życia wiecznego.
We wtorek 19 maja Ojciec Święty udał się do Watykańskiego Obserwatorium Astronomicznego w Castel Gandolfo, gdzie modlił się wraz ze wspólnotą placówki oraz spotkał się z personelem naukowym, zakonnym i świeckim. To jego drugie odwiedziny w tym miejscu, od początku pontyfikatu.
Wizyta Papieża miała miejsce w godzinach popołudniowych. Było to już drugie spotkanie Leona XIV z pracownikami watykańskiej stacji badawczej po ubiegłorocznej wizycie z 20 lipca, związanej z 56. rocznicą lądowania człowieka na Księżycu.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
