Kapelani w armii

Ks. płk dr Stanisław Gulak, Dziekan Wojsk Specjalnych

Bądź na bieżąco!

W Pradze na przełomie stycznia i lutego br. została zorganizowana XXII Międzynarodowa Konferencja Naczelnych Kapelanów Wojskowych NATO na temat: „Wojskowy kapelan jako doradca etyki”, z udziałem kapelanów i osób świeckich, reprezentujących 30 państw świata.
Na tle tego międzynarodowego spotkania małostkowe i pozbawione sensu wydają się dziś dyskusje czy wręcz nieprzychylne głosy dotyczące roli kapelana wojskowego w Polsce. Wszyscy, którzy podnoszą tego typu problemy, najczęściej nie zdają sobie sprawy z tego, jaką wartością dla człowieka jest wsparcie duchowe, szczególnie w trudnych warunkach wojennych. W całym cywilizowanym świecie - w Europie, w obu Amerykach, a nawet w Azji - podkreśla się rolę duchownych, uznawanych za osoby niezbędne w strukturach wojskowych.
W Polsce toczy się dziś dyskusja, że trzeba zmniejszyć liczbę kapelanów lub nawet pozbawić się ich rzekomo zbędnej roli w jednostkach wojskowych. Jej zadaniem jest zdyskredytowanie roli kapelanów i zredukowanie ich do marginalnej funkcji reprezentacyjnej. Cały świat jednak mówi jednym, innym głosem, twierdząc, że duchowni w armii są niezbędni.
O randze praskiego spotkania niech świadczy m.in. fakt, że na otwarciu konferencji, które miało miejsce w kościele wojskowym św. Jana Nepomucena, przybyłych przywitali: przewodniczący Konferencji Episkopatu Czech abp Dominik Duka i przewodniczący Rady Ekumenicznej Czech pastor Joel Rumi. Obecni byli minister obrony Czech Aleksander Vondra i szef Sztabu Generalnego gen. Vlastmil Picek. Naczelny Kapelan Czech - wywodzący się z Kościoła husyckiego płk Jan Klozler oraz kapelani goście - muzułmanin i kapelan wyznania mojżeszowego - odmówili ekumeniczne modlitwy. Zgromadzeni w świątyni razem modlili się o pokój na świecie.
Konferencja zawierała polski akcent. Zaprezentowano zdjęcia tych, którzy zginęli w katastrofie smoleńskiej: bp. gen. Tadeusza Płoskiego, abp. gen. Mirona Chodakowskiego, ks. płk. Adama Pilcha i ks. płk. Jana Osińskiego. W konferencji oprócz piszącego te słowa, który reprezentował bp. Józefa Guzdka - biskupa polowego WP, uczestniczyli także księża kapelani z obrządku prawosławnego: bp Jerzy Pańkowski i ks. płk Aleksy Andrejuk z ordynariatu prawosławnego oraz bp Mirosław Wola i ks. płk Wiesław Żydel z duszpasterstwa ewangelickiego.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2011-12-31 00:00

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wielki Post jest wielkim czasem na czyny

2026-02-23 17:27

O. prof. Zdzisław Kijas

[ TEMATY ]

rozważania

O. prof. Zdzisław Kijas

pexels.com

Wielki Post jest wielkim czasem na czyny, konkretne czyny płynące z wiary, czyny, które umacniają moją wiarę osobistą i zarazem zapraszają do jej przyjęcia tych, co wiary nie posiadają, którzy od niej odeszli, którzy z nią walczą lub się z niej naśmiewają.

Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba oraz brata jego, Jana, i zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. A oto ukazali się im Mojżesz i Eliasz, rozmawiający z Nim. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: «Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: «To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!» Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz i bardzo się zlękli. A Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł: «Wstańcie, nie lękajcie się!» Gdy podnieśli oczy, nikogo nie widzieli, tylko samego Jezusa. A gdy schodzili z góry, Jezus przykazał im, mówiąc: «Nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie».

CZYTAJ DALEJ

„Ojcze nasz” otwiera modlitwę w liczbie mnogiej

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Vatican News

Obraz ulewy i śniegu wyrasta z realiów Palestyny. Deszcz jesienny i wiosenny rozstrzyga o zbiorach, a śnieg na Hermonie i w górach Libanu zasila potoki. Ten fragment zamyka wezwanie z Iz 55 do szukania Pana i do porzucenia drogi grzechu. Prorok Izajasz, w końcowej części księgi pocieszenia wygnańców (rozdz. 40-55), podaje obraz pewności: słowo Pana działa jak woda, która wnika w ziemię, budzi ziarno, daje nasienie siewcy i chleb jedzącemu. Hebrajskie dābār oznacza słowo i wydarzenie. W Biblii to pojęcie obejmuje także czyn, tak jak w opisie stworzenia z Rdz 1. Bóg mówi i zarazem stwarza fakt. Wers 11 używa przysłówka rēqām, „pusto, bez plonu”, w sensie „wrócić z pustymi rękami”. Słowo wraca do Boga jak posłaniec, z wykonanym zadaniem. Stąd w tekście pojawia się „posłannictwo”; w tle stoi czasownik „posłać” (šālaḥ). Pojawia się też „dokonać” (ʿāśāh) i „spełnić pomyślnie” (hiṣlīaḥ). W wygnaniu babilońskim obietnica powrotu brzmiała jak sen. Prorok pokazuje, że ta obietnica ma skuteczność samego Boga. Skuteczność słowa wynika z woli Boga, nie z siły ludzkiej. Bóg prowadzi swoje słowo aż do skutku, tak jak woda prowadzi ziemię do urodzaju. Septuaginta oddaje „słowo” jako logos. To ułatwiło chrześcijańskim czytelnikom widzieć tu zapowiedź Słowa, które przychodzi i przynosi owoc w historii. Obraz mówi także o kolejności. Najpierw słowo przenika, potem rodzi urodzaj. To uczy wytrwałości w słuchaniu i w nawróceniu. Woda działa po cichu, a jednak nieodwołalnie. Tak samo działa słowo Boże w człowieku i wspólnocie. Ono rozszerza zdolność słuchania, porządkuje pragnienia, prowadzi do czynu.

CZYTAJ DALEJ

40 pytań Jezusa: "Dlaczego zwątpiłeś?"

2026-02-23 21:05

red
/mk

[ TEMATY ]

Niezbędnik Wielkopostny 2026

40 pytań Jezusa

Adobe Stock

Każdego dnia Wielkiego Postu podamy Ci jedno konkretne pytanie, które Jezus zadaje w Ewangeliach (np. „Czy wierzysz?”, „Czego szukacie?”, „Czy miłujesz Mnie?”). Bez moralizowania. Niech to będzie zaproszenie do osobistej konfrontacji i zmierzenie się z własnymi trudnościami w czasie tegorocznej wielkopostnej drogi.

Piotr zaczął tonąć, gdy skupił się na falach. Zwątpienie często rodzi się z nadmiaru bodźców i braku skupienia na Bogu. Najważniejsze też dla nas, uwierzyć w Syna Bożego, w Jego boską moc, w Jego obecność, która oznacza zbawienny ratunek. Doświadczenie mocy Jezusa i Jego zbawczego działania jest uwarunkowane naszą wiarą. Piotr szedł po jeziorze, ale uląkł się i zwątpił w pomoc Jezusa. Trzeba bardziej zaprosić Go do łodzi swojego życia, mieć z Nim osobistą relację wiary i miłości. Odwagi, Ja jestem, nie bójcie się.

CZYTAJ DALEJ

Reklama