Reklama

Savoir-vivre

Gość honorowy

Niedziela Ogólnopolska 28/2010, str. 48


Rys. M. Niebudek

<br>Rys. M. Niebudek

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Gość honorowy to osoba w danym momencie - na obiedzie, przyjęciu prywatnym czy służbowym - najważniejsza. O tym, kto jest gościem honorowym, decydują gospodarze. Może to zatem być ktoś w istocie ważny, np. dyrektor, rektor, senator, pisarz, społeczny czy kościelny autorytet, ale może to być również osiemnastoletnia dziewczyna czy student pierwszego roku.
Gościem honorowym może być ktoś społecznie zasłużony bądź osoba, której gospodarz czy jego rodzina wiele zawdzięcza. Gościem honorowym może też być każdy z powodu jakiegoś szczególnego wydarzenia, np. zdania matury, otrzymania prestiżowej nagrody, dokonania jakiegoś dobrego czynu itp.
Jeśli na posiłku czy przyjęciu ma być gość honorowy, początek wydarzenia wyznacza jego przybycie, a kończy się ono w momencie, gdy gość honorowy opuszcza towarzystwo.
Osoba, która jest gościem honorowym, powinna o tym pamiętać, nie spóźniać się i nie wychodzić za wcześnie. Nie może ona jednak być pierwszym gościem. Powinna przyjść wtedy, gdy są już wszyscy pozostali. Jeśli jest to mężczyzna, sadza się go po prawej stronie gospodyni. Jeśli jest to kobieta, powinna siedzieć po prawej stronie gospodarza.
Wydarzenie, podczas którego obecny jest gość honorowy, zaczyna się z reguły tzw. aperitifem, który trwa około kwadransa i podaje się w tym czasie np. sok ze świeżo wyciśniętych owoców cytrusowych. Podczas aperitifu schodzą się goście, a pod jego koniec przybywa gość honorowy.
Menu dobiera się pod kątem upodobań gościa honorowego. To on otrzymuje jako pierwszy wszystkie potrawy.
Podczas posiłku (między daniami lub najczęściej przed deserem) gospodarz wygłasza na jego cześć toast - krótkie przemówienie.

www.savoir-vivre.com.pl

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2010-12-31 00:00

Oceń: 0 -1

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Zobaczyć Go naprawdę potrafi tylko wiara

„Marność nad marnościami - wszystko jest marnością”. Hebrajskie hebel oznacza dosłownie tchnienie, obłok pary, coś, czego nie da się uchwycić w dłoń. Wulgata utrwaliła przekład vanitas vanitatum. Kohelet jest mędrcem, który postanowił zmierzyć życie „pod słońcem” samym doświadczeniem, bez sięgania po obietnice, i uczciwie zapisał wynik pomiaru. Zysku brak. „Cóż przyjdzie człowiekowi z całego trudu, jaki zadaje sobie pod słońcem?” Wielka pieśń o kołowrocie natury, pokolenia przychodzą i odchodzą, słońce wschodzi i zachodzi, wiatr kołuje, rzeki płyną do morza, które nie może się napełnić, ma w sobie hipnotyczny rytm i celowo prowadzi donikąd. Wszystko się porusza, nic nie dochodzi do celu. Nawet pamięć zawodzi: „nie ma pamięci o tych, co dawniej żyli”. Starożytność pogańska znała ten zawrót głowy wiecznego powrotu. Kohelet wypowiada go wewnątrz Izraela, jakby chciał doprowadzić czytelnika do ściany, za którą może być już tylko Bóg. Kościół czyta Koheleta po to, by przejść jego szkołę odwyku od iluzji. Hieronim, który tej księdze poświęcił osobny komentarz, wspomina, że czytał ją z uczennicą Blezyllą właśnie po to, by nauczyć ją pogardy dla świata przemijającego. „Marność” nie jest ostatnim słowem Objawienia, ale jest słowem koniecznym. Dopóki człowiek liczy na to, że „coś pod słońcem” go nasyci, dopóty nie zapyta o to, co ponad słońcem. Vanitas jest przedsionkiem Ewangelii.
CZYTAJ DALEJ

Piękny "tryptyk" na wrocławskich Partynicach

2026-09-23 19:56

Ks. Łukasz Romańczuk

Ołtarz w kościele św. o. Pio we Wrocławiu

Ołtarz w kościele św. o. Pio we Wrocławiu

W liturgiczne wspomnienie św. o. Pio świętuje wspólnota parafialna we wrocławskich Partynic. Dziś bierzmowania z młodzieży z parafii udzielił abp Józef Kupny. Poświęcony został także “tryptyk” za ołtarzem głównym. 

W homilii metropolita wrocławski wyszedł od zestawienia mentalności współczesnego świata z ewangelicznym przesłaniem Chrystusa: - Współczesny świat mówi: pokaż, co potrafisz. A Chrystus mówi: poznaj, kim jesteś w oczach Boga.
CZYTAJ DALEJ

Gołąb. Wspólna troska

2026-09-24 15:21

Agnieszka Marek

W drugą niedzielę września parafia św. Floriana i św. Katarzyny w Gołębiu obchodziła uroczystość odpustową ku czci Narodzenia Najświętszej Maryi Panny.

Uroczystą Eucharystię sprawował ks. Szymon Czuwara wraz z ks. Marcinem Szymańczukiem. W tym dniu ks. Czuwara został liturgicznie i kanonicznie wprowadzony na urząd proboszcza przez ks. Pawła Kuziołę, dziekana dekanatu Puławy. Dziekan odczytał dekret abp. Stanisława Budzika, którym ks. Czuwara został odwołany ze stanowiska wikariusza w parafii Trójcy Świętej w Lublinie i ustanowiony proboszczem parafii w Gołębiu „ze wszystkimi obowiązkami i uprawnieniami wynikającymi z przepisów prawa kanonicznego i prawa partykularnego”.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję