Foldery reklamujące Wadi Al-Kharrar w Jordanii, na wschodnim brzegu Jordanu, nie pozostawiają wątpliwości: to tu Jezus przyjął chrzest. Wykopaliska prowadzone w okolicach rzeki, niedaleko Jerycha, potwierdzają dane biblijne. Archeologowie przywołują nie tylko zapiski Ewangelii, ale odwołują się również do notatek dawnych pielgrzymów. Wędrowiec pochodzący z Bordeaux ok. 333 r. zanotował: „Od Jordanu, gdzie Pan został ochrzczony, jest tu zaledwie pięć mil. Jest miejsce na brzegu Jordanu, niewielkie wzgórze, z którego Eliasz został wzięty do nieba”.
Z podobnego okresu pochodzi notka o św. Helenie, matce cesarza Konstantyna: „Dotarła do rzeki, w której nasz Chrystus i Bóg był ochrzczony dla naszego zbawienia, i kiedy przekroczyła Jordan i dotarła do groty, w której żył poprzednik Pański, zdecydowała o budowie kościoła pod imieniem Jana Chrzciciela”. Dwa wieki później niejaki Teodozjusz pisał: „W miejscu, gdzie Pan był ochrzczony, znajduje się marmurowa kolumna, a na kolumnie zawieszono żelazny krzyż. Jest tu także kościół Jana Chrzciciela, który wybudował cesarz Anastazy”.
Dziś archeologowie dotarli do ruin tej świątyni. Stanęła ona w miejscu, w którym niegdyś mieszkańcy najstarszego miasta świata spotykali proroka okrytego sierścią i zajadającego dziwną mieszankę miodu i szarańczy. Wołał o Jezusie: „Ja chrzczę was wodą, lecz po mnie idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów. On chrzcić was będzie Duchem Świętym i ogniem” (Łk 3, 16). Janowa metaforyka jest nad wyraz bezpośrednia: chrzest jest jak ogień. Wypala zło.
O św. Marii Egipskiej, która wiodła rozwiązłe życie w Aleksandrii, opowiada się następującą legendę. Podczas pielgrzymki do Jerozolimy, w czasie modlitwy, usłyszała głos: „Przekrocz Jordan, a tam znajdziesz wytchnienie”. Po przejściu na wschodni brzeg rzeki nawróciła się. Żyła tam potem czterdzieści siedem lat, całkowicie oddana Bogu. Metaforyka legendy jest równie bezpośrednia: „przekroczyć Jordan” to po prostu odkryć wartość swojego chrztu.