Tego popołudnia wbito pierwszą łopatę na działce budowlanej przy ul. Langiewicza 111/1, którą radni miasta Zielona Góra przekazali Fundacji. - Możemy ruszać z budową – mówi Joanna Habura, prezes Fundacji Centrum Rodziny. - Będzie to budynek parterowy o powierzchni 440 m kw. Ma to być miejsce dla całej rodziny, wyposażone w specjalistyczne gabinety, poradnie, a także w długo wyczekiwane hospicjum perinatalne. W jego ramach stworzymy mieszkanie, które będzie służyło rodzinom będącym pod opieką Szpitala Uniwersyteckiego, ale chcącym być blisko mamy, która oczekuje na trudny poród, ważny, ale bardzo trudny.
Budowa została podzielona na co najmniej trzy etapy. - Mamy nadzieję, że jednak te trzy etapy będą ostateczne. Na dwa pierwsze etapy mamy fundusze jako Fundacja Centrum Rodziny. Potrzebujemy pieniędzy na wykończenie stanu surowego (okna, dach) i oddanie budynku do użytku. Wciąż zbieramy więc pieniądze, ale też materiały budowlane. Miasto obiecało nam, że jeśli jako Fundacja zbierzemy milion złotych (nie tylko w pieniądzach, ale też m.in. w materiałach), to Zielona Góra dołoży drugi milion. Jeżeli to faktycznie nastąpi, to nasi eksperci od budowy powiedzieli, że wiosną przyszłego roku będzie otwarcie – podkreśla pani prezes. - Chciałabym dodać, że Centrum Rodziny to tak naprawdę rodzice, którzy nas wspierają i dla których istniejemy. Bez nich to miejsce nie mogłoby powstać.
Na stoiskach czekało mnóstwo atrakcji dla dzieci i dorosłych
W Zielonej Górze 3 lutego odbył się kolejny Wielopokoleniowy Bal Przebierańców, z którego dochód wesprze budowę nowej siedziby Centrum Rodziny wraz z hospicjum perinatalnym.
- Jeżeli nie będzie wesołych, radosnych dzieci, nie będzie też wesołych, radosnych dorosłych, i odwrotnie. Bawimy się wszyscy, rodzice, dziadkowie, siostrzeńcy, ciocie, wujkowie i oczywiście dzieci. Nasz najmłodszy uczestnik ma cztery miesiące – mówi o balu Joanna Habura, prezes Fundacji Centrum Rodziny.
Ezechiel przemawia do wygnańców w Babilonii. Wśród nich krąży przysłowie: „Ojcowie jedli cierpkie grona, a synom cierpnieją zęby” (Ez 18,2). Rozdział 18 prostuje takie myślenie i mówi o odpowiedzialności osoby. Po utracie ziemi i świątyni łatwo uznać los za przesądzony. Prorok otwiera drogę nowego początku. W tej perykopie powraca hebrajskie (šûb), „zawrócić”. Nawrócenie zostaje opisane w kategoriach czynów: odejście od występków oraz zachowywanie „prawa i sprawiedliwości”. Bóg ogłasza, że dawne grzechy nie staną jako oskarżenie. To język sądowy. Wspominanie win utrzymywało oskarżenie w mocy, a przebaczenie usuwało je z pola widzenia. Formuła „będzie żył, a nie umrze” brzmi jak wyrok uniewinniający ogłoszony nad człowiekiem, który zmienił drogę. Prorok opisuje Boga, który przyjmuje zawrócenie jako nowy kierunek życia, a nie jako chwilowy zryw. Równie mocno brzmi druga strona obrazu - odejście od dobra ku nieprawości. Tekst mówi o utracie życia przez sprawiedliwego, który porzuca prawo. Nie ma tu zgody na religijną pewność siebie. W tle słychać spór o „drogę” (derek). Izraelici zarzucają Panu brak sprawiedliwości, a Ezechiel odsłania nierówność ludzkiego postępowania. Najbardziej wyraziste zdanie odsłania wolę Boga. On nie chce śmierci grzesznika. Wezwanie do zawrócenia ma charakter ratunkowy i zakłada realną możliwość zmiany. „Życie” oznacza trwanie w Bożej opiece i wśród ludzi, „śmierć” oznacza wejście w konsekwencje czynów, które niszczą relacje i wspólnotę.
27 lutego 2026 r. po raz pierwszy przeżywamy wspomnienie liturgiczne Błogosławionego Stanisława Kostki Streicha.
Urodził się 27 sierpnia 1902 r. w Bydgoszczy w pobożnej, chrześcijańskiej rodzinie. Święcenia prezbiteratu przyjął 6 czerwca 1925 r. Pracował jako wikariusz w Poznaniu i kontynuował studia. Był również kapelanem zgromadzeń zakonnych oraz nauczycielem religii. W roku 1933 objął parafię pw. św. Barbary w Żabikowie, a dwa lata później został proboszczem w nowoutworzonej parafii pw. św. Jana Bosko w Luboniu, z zadaniem wybudowania kościoła. Wszędzie dał się poznać jako gorliwy i sumienny duszpasterz, wspierający potrzebujących i odważnie głoszący Ewangelię. Zatroskany o zbawienie swoich parafian, poświęcał się im bez reszty, czerpiąc siły ze sprawowanych sakramentów św. 27 lutego 1938 r. został zamordowany w czasie Mszy św., w lubońskim kościele, przez zagorzałego komunistę.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
