Dziękujemy za list, na Panią można zawsze liczyć! Z czytelnikami „Niedzieli” bywa różnie, proszą o listy, a kiedy je otrzymują, bardzo często brak jakiejkolwiek odpowiedzi - zwykłego dziękuję. Niezrażeni tym wszystkim nadal staramy się działać na wielu płaszczyznach. Skromnie to wygląda, ponieważ zaczynamy się powoli wykruszać. Ostatnio jednak naszym priorytetem jest zagospodarowanie działki koło Krakowa. Będziemy tam urządzać dla osób starszych spotkania z grillowaniem i dyskusją o problemach trzeciego wieku. Dojazd busem na samo miejsce ok.45 min. Chętnych zapraszamy na spotkania z nami. Numery telefonów: (0-12) 637-90-14, (0-12) 641-50-15. Pozdrawiamy serdecznie i życzymy sukcesów w nowym przedsięwzięciu na falach Polskiego Radia. Zespół Pomocy Wzajemnej
Muszę tu wyjaśnić zagadkowe ostatnie zdanie z listu pani Cecylii z Krakowa, bo to ona jest nadawcą tego listu i już do nas wielokrotnie pisała. Otóż od nowego roku, w ostatnie niedziele miesiąca, w paśmie Familijna Jedynka Programu Polskiego Radia (6.00-9.00), po godz. 6.30 rano spotykam się ze słuchaczami i dzielę listami, jakie przychodzą do mnie. Tytuł tej króciutkiej audycji to „Kochane życie”, znany też z łamów w „Niedzieli”. Ostatnio omawiałam listy także od czytelników „Niedzieli”, którzy mnie „rozszyfrowali”. Audycja ta będzie się ukazywać, o ile będą nadchodziły listy, może z czasem i częściej niż raz w miesiącu, bardzo bym tego chciała. Lecz to zależy też i od Państwa. Adres podaję pod koniec audycji. A wracając do listu, to wiele osób gorąco pragnie się spotykać wzajemnie, lecz o wiele mniej jest tych, którzy pragną nad tym nieco popracować. Pisałam już, że w Warszawie było stowarzyszenie „Po sześćdziesiątce”, i gdy jego szefowa się rozchorowała, nie było komu przejąć pałeczki i wszystko poszło na marne. A tak wiele się działo!
Spotykać się więc - to za mało. Trzeba się uaktywnić, działać na rzecz wspólnych wartości, spotkań, dzielenia się. Nie czekać, aż ktoś coś zorganizuje, tylko albo samemu zacząć coś robić, albo gdy się już przyłączy do czegoś, to nie być tylko biernym odbiorcą, na gotowym. Oj, jesteśmy wielkimi leniuszkami!
Aleksandra
Każdego dnia Wielkiego Postu podamy Ci jedno konkretne pytanie, które Jezus zadaje w Ewangeliach (np. „Czy wierzysz?”, „Czego szukacie?”, „Czy miłujesz Mnie?”). Bez moralizowania. Niech to będzie zaproszenie do osobistej konfrontacji i zmierzenie się z własnymi trudnościami w czasie tegorocznej wielkopostnej drogi.
Poruszenie, pokój, pragnienie dobra, nagłe światło w myśli to nie przypadek. To ślady Jego obecności. Możesz nie mieć dziś jasnych odpowiedzi. Ale jeśli w Twoim sercu pojawia się choć mały ogień to znaczy, że On idzie obok.
„Przynajmniej raz w roku spowiadać się” – przypomina nam jedno z przykazań kościelnych. Zasadniczo nie kwestionuje się potrzeby spowiedzi, czyli, jak precyzuje to Katechizm Kościoła Katolickiego – „poddania się miłosiernemu osądowi Boga” (n. 1470). W praktyce jednak różnie z tym bywa. Zdarza się, że spowiedź przysparza wielu trudności i rodzi liczne kontrowersje. Przyjrzyjmy się niektórym stereotypom myślenia o tym sakramencie. W każdy poniedziałek Wielkiego Postu zapraszamy do wielkiej modlitwy... za siebie samego. Bo jeśli Ty sam będziesz mocny mocą modlitwy, będziesz mógł dawać tę moc innym. Polecajmy siebie samych Bożemu Miłosierdziu.
Przede wszystkim nie wyobrażam sobie, by Bóg mógł ulec stanowi „zawrotu głowy”. Komu jak komu, ale Bogu na pewno „nic, co ludzkie, nie jest obce”. Przytoczona powyżej wypowiedź, dosyć znamienna zresztą i wyrażająca dość rozpowszechniony pogląd, stanowi – moim zdaniem – bardziej próbę samousprawiedliwienia się niż świadectwo własnej moralności. Przede wszystkim dziękowałbym Bogu za to, że ustrzegł mnie przed popełnieniem rzeczy ohydnej. Z troską pochyliłbym się natomiast nad tym, co mogło umknąć refleksji nad moim własnym życiem. Zakładam, że każdy człowiek jest zdolny do takiej refleksji i z pewnością prowadzi ją ze sobą samym w formie jakiegoś wewnętrznego dialogu. Stanięcie w prawdzie o swoim życiu uświadamia nam, że nie taki święty i nie taki straszny jest człowiek, jakim go malują. „Święty Jan Apostoł przypomina nam: «Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy» (1 J 1, 8). Sam Pan nauczył nas modlić się: «Przebacz nam nasze grzechy» (Łk 11, 4), łącząc wybaczanie sobie nawzajem win z przebaczeniem grzechów, jakiego udzieli nam Bóg” (KKK 1425).
W ramach rocznego rozliczenia z fiskusem, warto przekazać 1,5% podatku na organizacje pożytku publicznego.
Jedną z takich organizacji jest Caritas Archidiecezji Lubelskiej. Ta kościelna instytucja już od 35 lat pomaga osobom potrzebującym: chorym i niepełnosprawnym, dzieciom, ubogim rodzinom, seniorom, bezdomnym i bezrobotnym. – Jesteśmy katolicką organizacją pozarządową, działającą na Lubelszczyźnie od 1991 roku. W swojej działalności koncentrujemy się na pomocy osobom potrzebującym, znajdującym się w trudnej sytuacji finansowej, bądź też zmagającym się z ciężkimi sytuacjami losowymi. Organizujemy wypoczynek dla dzieci, prowadzimy świetlice i fundusze stypendialne, walczymy z problemem głodu. Prowadzimy Centrum Charytatywne Caritas w Krasnymstawie z ośrodkiem rehabilitacji i hospicjum domowym, opiekujemy się bezdomnymi – wyliczają pracownicy Caritas z dopowiedzeniem, że to tylko część ich codziennej pracy. – Jesteśmy wszędzie tam, gdzie jest człowiek w potrzebie – podkreślają.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
