W Wielki Czwartek Mszy św. Wieczerzy Pańskiej w Bazylice Jasnogórskiej przewodniczył o. Izydor Matuszewski, generał Zakonu Paulinów. W wygłoszonej homilii powiedział: - Uczestnicząc w Misterium Wieczernika, dziękujemy Chrystusowi za Jego nieskończoną miłość, ale równocześnie starajmy się, abyśmy umieli sobie wzajemnie umywać nogi. Pamiętajmy, że najwyższą formą miłości jest służba. Przełożony generalny Zakonu Paulinów dokonał obrzędu umycia nóg 12 mężczyznom, na pamiątkę wydarzenia, które miało miejsce podczas Ostatniej Wieczerzy. Po Komunii św. Najświętszy Sakrament został przeniesiony do kaplicy św. Pawła Pierwszego Pustelnika, gdzie br. Łukasz Szeremeta, dekorator jasnogórski, przygotował ołtarz wystawienia, czyli „ciemnicę”.
Reklama
W Wielki Piątek na jasnogórskich wałach mieszkańcy Częstochowy uczestniczyli w nabożeństwie Drogi Krzyżowej. Modlitwie przewodniczył metropolita częstochowski abp Stanisław Nowak. - Wszyscy powinniśmy umierać z miłości, by powstać przez nawrócenie do nowego życia - mówił Ksiądz Arcybiskup.
W Wielki Piątek Liturgii Męki Pańskiej przewodniczył o. Sebastian Matecki, podprzeor Jasnej Góry. Ewangelię wg św. Jana, opisującą mękę Jezusa Chrystusa, odśpiewali jasnogórscy kantorzy: o. Sebastian Matecki, o. Jacek Łęski i o. Nikodem Kilnar. Poetyckie rozważanie oparte na twórczości Romana Brandstaettera wygłosił o. Ignacy Rękawek, kustosz Jasnej Góry. Najbardziej uroczystym momentem Liturgii Męki Pańskiej była adoracja krzyża.
Na zakończenie Liturgii kapłan przeniósł uroczyście Najświętszy Sakrament do Grobu Pańskiego w prezbiterium Kaplicy Matki Bożej. Dekoracja Grobu Pańskiego nawiązywała do tegorocznego hasła duszpasterskiego: „Otoczmy troską życie”. - Odzwierciedleniem tej idei jest monstrancja - dar kobiet polskich na II Kongres Eucharystyczny. Symbolizuje ona życie. Ten pierwiastek życia jest bardzo mocno wyakcentowany, ponieważ monstrancja przypomina swoim kształtem łono kobiety - opisywał o. Stanisław Rudziński, współautor wystroju. - Jezus jako Syn Boży, odwieczne Słowo Ojca, przyjął ludzką naturę w łonie Dziewicy Maryi. I to jest wyobrażone w tej monstrancji.
W Wielką Sobotę trwała adoracja przy Grobie Pańskim. Częstochowianie i pielgrzymi przychodzili całymi rodzinami, aby tradycyjnie poświęcić pokarmy, obejrzeć jasnogórski Grób i pomodlić się. Przy Grobie Pańskim na straży stanęli umundurowani wartownicy.
Donośne „Alleluja!” zabrzmiało na Jasnej Górze w czasie Liturgii Paschalnej. Wielkanocne orędzie paschalne, zwane „Exultet”, wyśpiewał o. Sebastian Matecki. Liturgii Wigilii Paschalnej przewodniczył o. Karol Oset, podprzeor Jasnej Góry, a homilię wygłosił o. Mieczysław Polak, podprzeor Jasnej Góry. Na zakończenie Mszy św. życzenia wszystkim zebranym złożył o. Roman Majewski, przeor Jasnej Góry.
Reklama
Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego na Jasnej Górze rozpoczęła się procesją rezurekcyjną. Monstrancję z Najświętszym Sakramentem niósł bp Antoni Długosz. Uroczysty orszak na cześć Jezusa Zmartwychwstałego przeszedł, zgodnie z tradycją, wałami jasnogórskimi, przy wybuchach petard. Mszy św. rezurekcyjnej przewodniczył bp Antoni Długosz. - Zmartwychwstał Pan! Zwyciężył śmierć raz na zawsze. Nadał sens istnieniu całego wszechświata - podkreślił bp Długosz. Rezurekcję transmitowały Radio Maryja oraz Radio Jasna Góra.
Uroczystej Sumie Wielkanocnej przewodniczył metropolita częstochowski abp Stanisław Nowak. - Trzeba, byśmy dzisiaj przejęli się na nowo, w nowy sposób, tą historią Zbawienia naszego, historią Zmartwychwstania. Trzeba, byśmy tutaj, na Jasnej Górze, prawdziwie, serdecznie i szczerze zaśpiewali „Alleluja” - powiedział abp Nowak.
Oprawę muzyczną Liturgii Wielkiego Tygodnia i Wielkanocy zapewniły jasnogórskie chóry: Zespół Wokalny „Camerata”, Chór Chłopięcy „Pueri Claromontani”, Chór Dziewczęcy „Filiae Mariae”, Chór Żeński „Kółeczko”, Chór Mieszany im. Królowej Polski oraz Jasnogórska Orkiestra Dęta.
Akcentem dekoracji Grobu Bożego na Jasnej Górze były trzy krzyże, nawiązujące do męki Pana Jezusa na Golgocie. Wymowny symbol stanowiła otwarta trumna, umieszczona tak, aby każdy, kto uklęknie, by przejść wokół ołtarza Matki Bożej, mógł do niej zajrzeć. Tam, na wezgłowiu, gdzie spoczywa głowa zmarłego, było umieszczone lustro i wymowne słowa: „Czy już zmartwychwstałeś ze swojego grzechu?”.
Jasna Góra - sanktuarium troski o życie narodu
Ogólnopolskie Sympozjum Mariologiczno-Maryjne Jasna Góra, 28 kwietnia 2009 r. Aula Jana Pawła II
Reklama
10.30 - Wprowadzenie - bp dr Edward Janiak, przewodniczący Rady ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek Konferencji Episkopatu Polski
10.40 - „Kontekst społeczno-polityczny I Pielgrzymki Jana Pawła II na Jasną Górę” - o. prof. UKSW dr hab. Zachariasz S. Jabłoński OSPPE
11.00 - „Aktualność przesłania I Pielgrzymki Jana Pawła II na Jasną Górę (4-6 czerwca 1979 r.)” - ks. prof. dr hab. Piotr Nitecki, PWT (Wrocław)
11.25 - „Zawierzenie Maryi wobec współczesnych zniewoleń świata” - prof. dr hab. Krystyna Czuba, UKSW (Warszawa)
11.50 - „Maryja Matką Życia w nauczaniu Jana Pawła II” - ks. dr Teofil Siudy, UKSW (Warszawa)
12.15 - „Z Maryją Królową Polski troszczymy się o życie Narodu” - bp dr Wacław Depo, KUL (Lublin - Zamość) - Dyskusja
13.00 - Msza św. w Kaplicy Cudownego Obrazu - przewodniczą: bp Jan Wątroba, bp Edward Janiak i bp Wacław Depo
14.45 - „Pielgrzymowanie jako odkrywanie wartości życia” - o. dr Jan Pach OSPPE, Jasnogórski Instytut Mariologiczno-Maryjny
15.05 - Uhonorowanie Księży Inicjatorów i Dyrektorów Pielgrzymek - generał Zakonu św. Pawła Pierwszego Pustelnika o. Izydor Matuszewski OSPPE - Wymiana historycznych wspomnień i oczekiwań
16.30 - Przegląd Plakatu Pielgrzymkowego - prezentacja multimedialna
19.00 - Koncert Pieśni Maryjnej - Zespół Wokalno-Instrumentalny „Oratorium” - kierownictwo muzyczne: ks. Lech Gralak
21.00 - Apel Jasnogórski - przeor Jasnej Góry o. Roman Majewski OSPPE
Patronat: Rada ds. Migracji, Turystyki i Pielgrzymek Konferencji Episkopatu Polski, Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego - Warszawa, Instytut Teologiczny - Radom
Nie brak dziś środowisk i organizacji - także politycznych - otwarcie negujących duchowe dziedzictwo Polski - przestrzegł Karol Nawrocki. Prezydent RP skierował list do uczestników 14. Pielgrzymki Mężczyzn z Rodzinami do Kolebki Chrześcijaństwa i Polskości w Międzyrzeczu. Do tutejszego Sanktuarium Pierwszych Męczenników Polski licznie przybyli mężczyźni z każdego zakątka diecezji zielonogórsko-gorzowskiej.
W liście do uczestników sobotniego wydarzenia Karol Nawrocki zaznaczył, że publicznie manifestują oni przywiązanie do wartości, które pozwoliły Polakom przetrwać jako naród, odpierać wrogie ataki i urzeczywistniać nasze narodowe aspiracje.
Jan z Antiochii, nazywany Chryzostomem, czyli „Złotoustym”, z racji swej wymowy, jest nadal żywy, również ze względu na swoje dzieła. Anonimowy kopista napisał, że jego dzieła „przemierzają cały świat jak świetliste błyskawice”. Pozwalają również nam, podobnie jak wierzącym jego czasów, których okresowo opuszczał z powodu skazania na wygnanie, żyć treścią jego ksiąg mimo jego nieobecności. On sam sugerował to z wygnania w jednym z listów (por. Do Olimpiady, List 8, 45).
Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma.
W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej.
Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską.
Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397).
Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary.
Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan).
Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach.
Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.
Pierwsza Piesza Pielgrzymka z Żórawiny do Jaksonowa
2026-09-13 16:49
ks. Łukasz
Archiwum parafii
Pielgrzymi podczas postoju w Pasterzycach
W przededniu święta Podwyższenia Krzyża Świętego wierni z Żórawiny udali się pieszo do Jaksonowa. To właśnie tam odbywały się uroczystości odpustowe, którym przewodniczył ks. prałat Jan Suchecki.
Pielgrzymi wyruszyli o godz. 9.00 spod kościoła św. Józefa w Żórawinie. Pielgrzymom na drogę błogosławił ks. Cezary Chwilczyński, proboszcz parafii. Trasa pielgrzymki wiodła przez Żerniki Wielkie, Bogunów i Pasterzyce. W Pasterzycach czekał na nich przygotowany przez mieszkańców poczęstunek. W czasie drogi towarzyszyła modlitwa w osobistych i wspólnych intencjach. Podczas drogi była okazja do rozważania tematu związanego z cierpieniem i jego sensem, jak zaznaczył ks. Przemysław Pastucha, przewodnik grupy - jest to doświadczenie wpisane w życie każdego człowieka, ale wspólnota jest tą, która pozwala spojrzeć z perspektywy, że człowiek nigdy nie pozostaje sam.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
