W te wieczory Czerwona Planeta, czyli Mars wschodzi wraz z gwiazdozbiorem Bliźniąt. Przez ostatnie tygodnie wspólnie obserwowaliśmy, jak powoli przesuwała się do wnętrza tej konstelacji, a teraz czekamy jej marszu w przeciwną stronę. W ten sposób planeta wykona typową pętlę i w grudniu opuści gwiazdozbiór Bliźniąt.
W ciągu najbliższych kilkudziesięciu lat ludzie wylądują na Marsie. Mimo że jest to najbliższa Ziemi planeta, to planowana wyprawa będzie bardzo trudna, zwłaszcza w porównaniu ze „spacerkiem na Księżyc”. Lot w jedną stronę potrwa pół roku, podczas gdy do Księżyca leci się zaledwie parę dni. Śmiałkowie będą musieli wytrzymać przynajmniej półtora roku oddalenia od bezpiecznej Ziemi, ale w nagrodę zobaczą marsjański bladoniebieski zachód mniejszego niż na Ziemi Słońca oraz różowe niebo.
Pierwsze fotografie z powierzchni Marsa przesłały w 1976 r. sondy Viking, jednak największym sukcesem było lądowanie ma Marsie w lipcu 1997 r. niedrogiej sondy Pathfinder, która pracowała tam ponad dwa miesiące. Wysłany przez sondę robot Sojourner zwiedził „aż” 250m² marsjańskiego gruntu. To niewiele, ale pamiętajmy, że wydawanie poleceń spacerującemu robotowi było skomplikowane z powodu znacznej odległości od Ziemi. Sygnał radiowy wędrował w jedną stronę kilkanaście minut. Zaś potwierdzenie wykonania i obraz z kamery docierały na Ziemię dopiero po następnych kilkunastu minutach! Potem wielkim sukcesem stała się misja Mars Exploration Rovers (MER). Dwa małe bliźniacze łaziki Spirit i Opportunity wylądowały w styczniu 2004 r. po przeciwnych stronach planety w Kraterze Gusev oraz na Meridiani Planum. Dostarczyły wielu cennych informacji z zakresu geologii i zebrały dowody na obecność wody w dalekiej przeszłości. Łaziki przetrwały marsjańską zimę, silne burze oraz przerwę w komunikacji z Ziemią spowodowaną znalezieniem się Marsa i Ziemi po przeciwnych stronach Słońca. Mars nazywany jest Czerwoną Planetą, ponieważ kolor czerwony zobaczyć można nawet gołym okiem. Rzymianom przypominał krew i ogień, dlatego planecie nadali imię bożka wojny. Do dokładniejszych obserwacji Marsa potrzebny jest teleskop. Ale nawet w dużym teleskopie trudno dostrzec krążące wokół tej planety dwa małe księżyce, kształtem przypominające ziemniaki. Fobos (Strach) ma zaledwie 23 km długości, a Dejmos (Terror) - 16 km. W przeszłości krajobraz Czerwonej Planety poddany był działaniu wody i lodów oraz wietrzeniu skał. Zapewne były tam rzeki i morza, na co wskazuje wiele pozostałości, np. rozpadliny w Dolinie Marinerów czy sieć wyrzeźbionych suchych dolinek. Na biegunach widać lodowe czapy, w których być może jest uwięziona woda.
Kiedyś Mars był planetą ciepłą i wilgotną, dzisiaj jego powierzchnia jest wymrożona średnią temperaturą - 230° C. Latem w najcieplejszych rejonach niewiele przekracza 0° C. Mars jest bardzo podobny do Ziemi, a ludzi od dawna fascynowała możliwość istnienia tam życia. W 1897 r. H. G. Wells napisał „Wojnę światów” zainspirowany mapami Marsa, na których widać było słynne kanały marsjańskie. Sądzono, że doprowadzają one wodę z okolic bieguna do wysuszonych obszarów pustynnych. Dlatego Wells podejrzewał istnienie Marsjan i możliwość ich inwazji na Ziemię. Sondy Viking, Pathfinder i MER nie wykryły jednak żadnych zielonych ludzików. Ale ponieważ cienka atmosfera przepuszcza śmiercionośne ultrafioletowe promieniowanie Słońca i zawiera głównie dwutlenek węgla, egzystencja człowieka na Czerwonej Planecie nie będzie taka prosta jak na Ziemi i planowanie wyprawy na Marsa potrwa jeszcze bardzo długo. A wydawałoby się, że obserwowana przez nas właśnie planeta jest na wyciągnięcie ręki.