Terytorium dzisiejszej Turcji jest dla chrześcijan miejscem wyjątkowym. To właśnie tam, a konkretnie w starożytnej Antiochii, ówczesnej stolicy Syrii, a dziś mieście tureckim, „po raz pierwszy nazwano uczniów [Jezusa] chrześcijanami” (Dz 11, 26). Według tradycji, w Efezie ostatni okres ziemskiego życia spędziła Matka Boża.
Duża część ksiąg Nowego Testamentu - Ewangelia według św. Łukasza, urodzonego w Antiochii, kilka listów św. Pawła, urodzonego w Tarsie w Cylicji, Ewangelia i listy św. Jana, listy do siedmiu Kościołów w Azji zawarte w Apokalipsie - została napisana na terenie azjatyckiej części Turcji. W tym regionie odbyło się siedem soborów powszechnych niepodzielonego Kościoła. Bogata jest też spuścizna tamtejszych Ojców Kościoła, którzy wnieśli zasadniczy wkład w formowanie myśli filozoficznej i teologicznej. Wystarczy wymienić trzech Ojców Kapadockich - św. Bazylego Wielkiego, św. Grzegorza z Nysy i św. Grzegorza z Nazjanzu, a także św. Jana Chryzostoma, biskupa Konstantynopola. Trzeba wspomnieć również o rzeszy męczenników, pustelników i mistrzów duchowych, którzy żyli na terytorium współczesnej Turcji i wywierali wpływ na powstające tam wspólnoty chrześcijańskie.
Wizyta Papieża zbiegła się w czasie z obchodami dwóch znaczących rocznic: 1700. narodzin św. Efrema Syryjczyka (306 r.) i 1600. śmierci św. Jana Chryzostoma (407 r.). Wbrew początkowym obawom podróż Benedykta XVI śladami Pawła VI i Jana Pawła II nie tylko przebiegła spokojnie i zgodnie z planem, ale stała się ważnym krokiem na drodze budowania pokoju w świecie i jedności wśród wyznawców Chrystusa. Papież w swoich wystąpieniach mówił o relacjach Stolicy Apostolskiej z Republiką Turecką i całym światem muzułmańskim oraz o dialogu miłości i prawdy z braćmi prawosławnymi.
W lutowym numerze polskiego wydania „L’Osservatore Romano” (2/2007) redakcja zamieszcza wszystkie przemówienia Ojca Świętego wygłoszone w Turcji, a także obszerną dokumentację dotyczącą podróży, która ożywiła nadzieje na osiągnięcie pełnej komunii w wierze między siostrzanymi Kościołami Wschodu i Zachodu. Obszerny dział stanowią przemówienia, homilie i rozważania papieskie poświęcone liturgii i teologii Adwentu i Bożego Narodzenia. Łącznie - dwadzieścia tekstów dotyczących tego tematu.
W numerze znajdują się również orędzia na Światowy Dzień Pokoju i Światowy Dzień Chorego oraz kronika działalności Papieża i Stolicy Apostolskiej.
Rozprowadzaniem „L’Osservatore Romano” w Polsce zajmują się Księża Pallotyni, ul. Wilcza 8, 05-091 Ząbki k. Warszawy.
Bombardowania w Libanie zabijają ludzi i niszczą tkankę społeczną kraju – ostrzega franciszkanin, brat Tony Choukri z Bejrutu. Dzieci, gdy tylko usłyszą dźwięk przypominający strzał, biegną do swoich mam. Gwardian klasztoru św. Józefa apeluje o pokój i przypomina, że mimo strachu, zakonnicy pozostają przy mieszkańcach oraz przyjmują uchodźców.
Dramatyczne świadectwo z Bejrutu płynie w kolejnym tygodniu nowej odsłony konfliktu na Bliskim Wschodzie, której elementem są izraelskie działania zbrojne przeciwko celom w Libanie. Brat Tony Choukri z Kustodii Ziemi Świętej mówi, że nie tylko zabijają ludzi i uderzają w mury, ale też tworzą „środowisko nienawiści i zemsty, miejsce, które nie ma już nic wspólnego ze spokojem Libanu”.
17 marca Kościół powszechny wspomina w liturgii św. Patryka, niewolnika piratów, pasterza owiec, mnicha i biskupa, apostoła i patrona Irlandii. Dzień św. Patryka jest w Irlandii i wszędzie, gdzie żyją Irlandczycy wielkim świętem religijnym i narodowym. Wierni przypinają sobie tego dnia trójlistną koniczynę, symbol Trójcy Świętej, o której św. Patryk miał mówić na początku każdej swojej misji. Koniczynka jest też wyrazem nadziei na zjednoczenie Irlandii.
Św. Patryk urodził się w rzymskiej Brytanii ok. 385 r. Był synem podoficera i diakona. Rodzina była chrześcijańska, ale odebrał świeckie wychowanie. Gdy miał 16 lat został uprowadzony przez irlandzkich piratów i przez sześć lat w niewoli pasł owce. W tym czasie nastąpił jego powrót do chrześcijaństwa. Na przypadkowym statku udało mu się uciec do Francji, gdzie kształcił się później w najsłynniejszych szkołach w Erinsi i w Auxerre.
W seminariach duchownych na terenie Hiszpanii kształci się 1066 kleryków, czyli o 30 więcej w porównaniu z minionym rokiem, wynika z szacunków Konferencji Episkopatu Hiszpanii (CEE). Zgodnie z najnowszymi statystykami władz hiszpańskiego Kościoła w ciągu ostatniego roku do seminariów duchownych wstąpiło 201 mężczyzn, zaś 82 opuściło mury tych uczelni rezygnując z drogi kapłańskiej. W tym samym czasie 58 seminarzystów zakończyło kształcenie się w seminariach duchownych stając się kapłanami. Średnia wieku słuchaczy hiszpańskich seminariów wyższych to 27,5 lat.
Jak poinformował Florentino Pérez, dyrektor sekretariatu podkomisji ds. seminariów duchownych działającej w ramach Episkopatu Hiszpanii, obecnie decyzja w sprawie wstąpienia do seminarium duchownego jest „działaniem przeciwko głównemu nurtowi kultury” współczesnej. Dodał, że wystąpienie z uczelni przygotowującej do stanu kapłańskiego jest z kolei najczęściej podejmowana na pierwszych latach studiów. Sprecyzował, że w gronie 1066 kleryków dominują słuchacze seminariów diecezjalnych. Jest ich tam 854.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
