Wielokrotnie osoby odwiedzające nasze Opactwo zadają pytanie w jaki sposób zostaje się cystersem? W jaki sposób można wstąpić do klasztoru? Czy jest jakiś nabór?
„Procedurę” wstąpienia do klasztoru cysterskiego najlepiej określić słowem „rozeznanie”. Nie chodzi tylko o to, że człowiek pukający do furty ma chęć bycia jednym z nas, nie chodzi także o to, że do rozwoju tego miejsca potrzeba ludzi, bo trzeba zadbać o klasztor, jego byt i bieżące funkcjonowanie.
Dotykając kwestii powołania do życia mniszego, zawsze najważniejszym pytaniem, które powinien stawiać sobie młody człowiek, jest: czego ode mnie chce Bóg?
Święty Benedykt w swojej „Regule”, według której na co dzień żyjemy, nie opisuje żadnych szeroko zakrojonych akcji powołaniowych. Oceniając jego zasady wobec podejścia duszpasterstw powołań w wielu współczesnych wspólnotach, jego postawa wobec zgłaszającego się kandydata wydaje się być dziwną, gdyż zaleca poddać takiego człowieka próbie, bardziej zniechęcać pokazując realia życia i trudności, które czekają na tej drodze, niż rysować sielankowy obraz przyszłości. Każe ostatecznie pilnie badać, czy zgłaszający się brat prawdziwie szuka Boga. W tym podejściu widać wielką mądrość naszego Zakonodawcy, która i dziś nam jest bardzo potrzebna, aby nie skrzywdzić człowieka, który przedstawia swoje pragnienie życia w zakonie.
Reklama
To bardzo ważne aby sam kandydat miał czas i przestrzeń do zbadania swojej motywacji wejścia na drogę życia mniszego, a niezawodną pomoc w tym procesie stanowi także wspólnota klasztorna, która podejmując decyzję dotyczącą przyjęcia kandydata, czy też dopuszczenia go do kolejnych etapów formacji, rozeznaje wolę Boga.
Mamy świadomość jak trudno dziś w świecie znaleźć warunki do rozeznawania tak ważnej decyzji życiowej. Dlatego chcemy zaproponować młodym ludziom możliwość spędzenia takiego czasu w naszej wspólnocie. To tu, w wiekowych murach szczyrzyckiego klasztoru, gdzie przez kilka dni, z dala od zgiełku codzienności, wchodząc w rytm życia wspólnoty, mieszkając, modląc się i pracując w Opactwie, można całkowicie swoje serce otworzyć na obecność Boga, by usłyszeć to, jaka jest Jego wola.
Zapraszamy pełnoletnich mężczyzn, którzy zastanawiają się nad drogą swojego powołania, aby odwiedzili nasze Opactwo w dniach 16-19 czerwca tego roku. Jako wspólnota chcemy otworzyć się na chętnych, którzy w przestrzeni naszej codzienności będą mogli szukać odpowiedzi na zasadnicze pytania swojego życia.
W archiopactwie cystersów w Jędrzejowie kontynuowane są zakrojone na szeroką skalę prace konserwatorskie, których wartość to prawie 2 miliony złotych. Do ważniejszych przedsięwzięć należy renowacja kaplicy z konfesją bł. Wincentego Kadłubka – najpierw biskupa krakowskiego, a potem cystersa, który spoczywa w tutejszym kościele.
W kaplicy bł. Wincentego, po rozpoczętej w 2018 r. renowacji późnobarokowych malowideł Andrzeja Radwańskiego w obrębie kopuły, kontynuowano odnawianie fresków na pendentywach (elementach narożnych sklepienia). Są one po części dziełem także Andrzeja Radwańskiego, z późniejszymi uzupełnieniami innych artystów. Odnowione zostały także bramki obejścia po bokach ołtarza oraz elementy wyposażenia metalowego: cztery świeczniki, krucyfiks ołtarzowy, tabernakulum, a także podstawa ołtarza i figury czterech aniołów adorujących konfesję bł. Wincentego. Sama konfesja, odnowiona - jest obecnie przechowywana w klasztorze.
W polskim kalendarzu świąt pojawiła się nowa, stała data. Prezydent podpisał ustawę, która wprowadza do porządku prawnego kolejne święto państwowe obchodzone w kwietniu. Nowe przepisy mają wymiar przede wszystkim symboliczny, ich celem jest podkreślenie znaczenia określonej grupy obywateli w historii państwa.
Choć dzień ten nie będzie ustawowo wolny od pracy, ustawodawca uznał, że wymaga on odpowiedniego uhonorowania. Zmiana wpisuje się w szerszy nurt działań, które wzmacniają politykę pamięci i przypominają o osobach, które szczególnie odczuły konsekwencje konfliktów zbrojnych. To także sygnał, że państwo chce porządkować kalendarz ważnych rocznic i nadać im oficjalny, jednolity charakter w całym kraju.
Ewangelista pisze, że Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy źródle, tzn. usiadł przy studni. Zazwyczaj jest w drodze, przemieszcza się z miasta do miasta, z wioski do wioski. Tym razem usiadł.
Jezus przybył do miasta samarytańskiego zwanego Sychar, w pobliżu pola, które dał Jakub synowi swemu, Józefowi. Było tam źródło Jakuba. Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy źródle. Było to około szóstej godziny. Wówczas nadeszła kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus rzekł do niej: «Daj Mi pić!» Jego uczniowie bowiem udali się przedtem do miasta, by zakupić żywności. Na to rzekła do Niego Samarytanka: «Jakżeż Ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, bym Ci dała się napić? » Żydzi bowiem i Samarytanie unikają się nawzajem. Jezus odpowiedział jej na to: «O, gdybyś znała dar Boży i wiedziała, kim jest Ten, kto ci mówi: „Daj Mi się napić”, to prosiłabyś Go, a dałby ci wody żywej». Powiedziała do Niego kobieta: «Panie, nie masz czerpaka, a studnia jest głęboka. Skądże więc weźmiesz wody żywej? Czy Ty jesteś większy od ojca naszego, Jakuba, który dał nam tę studnię, i on sam z niej pił, i jego synowie, i jego bydło?» W odpowiedzi na to rzekł do niej Jezus: «Każdy, kto pije tę wodę, znów będzie pragnął. Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem tryskającym ku życiu wiecznemu». Rzekła do Niego kobieta: «Panie, daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać. Widzę, że jesteś prorokiem. Ojcowie nasi oddawali cześć Bogu na tej górze, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy czcić Boga». Odpowiedział jej Jezus: «Wierz Mi, kobieto, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca. Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie bierze początek od Żydów. Nadchodzi jednak godzina, nawet już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, a takich to czcicieli szuka Ojciec. Bóg jest duchem; trzeba więc, by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu i prawdzie». Rzekła do Niego kobieta: «Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem. A kiedy On przyjdzie, objawi nam wszystko». Powiedział do niej Jezus: «Jestem nim Ja, który z tobą mówię». Wielu Samarytan z owego miasta zaczęło w Niego wierzyć dzięki słowu kobiety. Kiedy więc Samarytanie przybyli do Niego, prosili Go, aby u nich został. Pozostał tam zatem dwa dni. I o wiele więcej ich uwierzyło dzięki Jego słowu, a do tej kobiety mówili: «Wierzymy już nie dzięki twemu opowiadaniu, usłyszeliśmy bowiem na własne uszy i wiemy, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata».
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
