Czytelnicy Niedzieli znają to cudowne uczucie, gdy z dala od miejskich świateł i zabudowań, po zapadnięciu zmroku, przykrywa nas wspaniale rozgwieżdżone niebo. W uszach dźwięczy „kosmiczna” cisza, a myślami unosimy się w magiczną podróż Wielkim Wozem po Mlecznej Drodze. Mijamy Księżyc, planety, gwiazdy… Wreszcie opuszczamy naszą Galaktykę i gnamy z prędkością światła hen przed siebie, czując potęgę i bliskość Stwórcy. Po drodze zadziwia nas ogrom kolorowego Kosmosu, energia i konsekwentny nieustanny ruch. Czujemy, że Ziemia jest tylko małym pyłkiem na wielkiej pustyni Wszechświata, podobnie jak człowiek jest małym pyłkiem na Ziemi!
W taką czarną bezksiężycową noc dostrzeżemy przebiegającą w poprzek nieba fantastyczną mglistą wstęgę światła. Ciągnie się wysoko od wschodniego do zachodniego horyzontu i wygląda jak rozlane na niebie mleko. Stąd znana nazwa „Droga Mleczna”. Widok jest tak wspaniały, że kto raz zobaczy, tego nie trzeba już powtórnie namawiać do obserwacji nieba. W sierpniu okazję do podziwiania Drogi Mlecznej mają zawsze pielgrzymi zdążający na Jasną Górę. Dlatego w słownictwie ludowym największą popularnością cieszyło się określenie „Droga do Częstochowy”. I rzeczywiście, najlepiej jest widoczna w okresie pielgrzymek do Sanktuarium Maryjnego. Strudzeni pielgrzymi układali się do snu pośród gwiazd „na Mlecznej Drodze”. Ona wskazywała im kierunek na Jasną Górę. Powszechnie wierzono, że po tym niebiańskim gościńcu idą dusze zmarłych do nieba i że chodzą po niej Matka Boża, Pan Jezus i święci.
Patrząc na Drogę Mleczną, oglądamy od środka naszą własną Galaktykę. Zawiera ona aż 100 miliardów gwiazd, a jedną z nich jest Słońce. Najbogatszy w gwiazdy obszar znajduje się na Drodze Mlecznej przecinającej południowe niebo i jest wspaniale widoczny w Ameryce Południowej. W Polsce najlepsze warunki do obserwacji są latem i jesienią. Już przez zwykłą lornetkę odkryjemy w tym „mleku” mnóstwo gwiazd i ten widok zadziwi każdego. Z Ziemi oglądamy naszą Galaktykę wzdłuż płaszczyzny jej dysku, a ponieważ znajdujemy się wewnątrz niej, nigdy nie zobaczymy jej od zewnątrz. Wiemy jednak, że stamtąd wygląda jak płaski dysk ze spiralnymi ramionami o średnicy 100 tys. lat świetlnych. W wewnętrznej części znajduje się jądro gęsto upakowanych gwiazd o grubości 3 tys. lat świetlnych. Dysk zawiera też spiralne ramiona i otoczony jest rzadką materią tworzącą rozległe „halo” galaktyczne. Słońce znajduje się w ramieniu Oriona, 25 tys. lat świetlnych od centrum. Cała Galaktyka wiruje, a Słońce wraz z Ziemią wykonuje jedno okrążenie wokół środka w ciągu 200 milionów lat! W centrum Drogi Mlecznej odkryto tajemnicze źródło ogromnej energii bardzo małych rozmiarów, świecące jak sto milionów Słońc. Jego masa jest aż milion razy większa od masy naszego Słońca. Prawdopodobnie znajduje się tu tajemnicza czarna dziura, zachłannie połykająca gaz i pył międzygwiazdowy. Na wieczornym niebie centrum naszej Galaktyki znajduje się w gwiazdozbiorze Strzelca.
Wieczorem na zachodnim nieboskłonie widzimy znany nam już Trójkąt Letni, czyli wyróżniający się układ trzech jasnych gwiazd: Deneb w konstelacji Łabędzia, Wegę w Lutni oraz Altair w Orle. Nad północnym horyzontem rozpoznajemy charakterystyczny Wielki Wóz. Wyżej - Mały Wóz dyszlem zwrócony w przeciwną stronę. Na południowo-zachodnim niebie obserwujemy nadal jasną czerwoną planetę Mars.