Jakże często te słowa jakby hasło powtarzają rybacy, kiedy idą łowić ryby. Na pewno św. Piotr, z którego inicjatywy zaczął się ten połów, był doświadczonym rybakiem. A jednak "tej nocy nic nie złowili". A przecież było ich siedmiu! Żaden z nich nie rozpoznał Jezusa, kiedy On stanął na brzegu. Dopiero Jego pytanie: "Dzieci, czy nie macie nic do jedzenia?" i to polecenie: "Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi", i nagły, niezwykle obfity połów - uświadomiły im, że "to jest Pan!". Ale możemy postawić pytanie, dlaczego oni - doświadczeni rybacy tak łatwo posłuchali rady: "Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi..."? Czyż to mogło mieć - dla nich, wytrawnych rybaków - jakieś znaczenie: lewa czy prawa strona?... To tak jakby na czyjś rozkaz te rybki zaczęły się cisnąć do sieci właśnie po tej prawej stronie łodzi. Przy okazji tego cudownego połowu jest wyczuwalne jakieś ciche napięcie między urzędem i charyzmatem. Piotr "z urzędu" rozpoczyna połów. Jan, charyzmatyk - rozpoznaje Mistrza i znowu Piotr natychmiast reaguje, kiedy rzuca się w morze i płynie do Pana. Przy holowaniu sieci pełnej ryb przenikają się dwa motywy: ta ogromna ilość złowionych i to wielkich ryb i ten fakt, że sieć nie porwała się. Według św. Hieronima, ta liczba 153 to tyleż gatunków ryb żyjących w rzekach, jeziorach, morzach. Podobnie w sieci Kościoła znajdują się przedstawiciele różnych ras, narodów, religii i mimo tej różnorodności Kościół - jeden - trwa! Jezusowy Kościół, ten z czasów apostolskich, zagarnia żydów i pogan, wolnych i niewolników, bogatych i biednych, mężczyzn i kobiety. Jezus Zmartwychwstały wzywa i zaprasza wszystkich - jako swoich: "Chodźcie, posilcie się!". Ten niezwykły połów i ten posiłek przygotowane przez Pana Jezusa to wstęp do niespodziewanego trzykrotnego zapytania Piotra: "Czy ty Mnie kochasz, czy Mnie miłujesz?". I trzykrotna odpowiedź: "Tak!" i trzykrotne polecenie: "Paś baranki moje, paś owce moje!". To dlatego po trzy razy, żeby nikt nie miał wątpliwości....
Jezus nie pyta Piotra o wielką, teologiczną wiedzę, o zdolności administracyjne... tylko o miłość! "Zasmucił się Piotr...". Przecież Jezus jako Syn Boży wiedział, co kryje się w jego sercu. Może gdzieś w zakamarkach tego biednego serca tkwiły jeszcze resztki serdecznego żalu z Wielkiego Piątku, może z trudem przełykał łzy... Jan Apostoł zauważył, że "zasmucił się Piotr" po tym trzecim pytaniu: " Czy kochasz Mnie?". A Jezus pyta nawet raz: "Czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?". To tak, jakby mówił: Chcę ci powierzyć większe zadania, największy urząd, więc oczekuję od ciebie tej większej miłości. Piotr nie ma odwagi powiedzieć: Tak, więcej... Tylko serdecznie powtarza: " Ty wiesz, że Cię kocham!". Owo "więcej" mógłby powiedzieć umiłowany uczeń Pana... Urząd, a nawet święcenia kapłańskie - to nie wszystko. Najważniejsza jest miłość. W historii Kościoła było i żyje dziś wielu świętych Pańskich, którzy jaśnieli tą wielką świętością, ale oni tej swojej świętości nie przeciwstawiali urzędowi Piotra czy wielu Pawłów. Równocześnie ci dźwigający różne urzędy przeżywają świadomość wiary, że są do większej miłości powołani. Bo urząd (posłannictwo) i charyzmat uzupełniają się wzajemnie i wówczas w Kościele jest życie.