Chrystus Zmartwychwstał. Wydarzenie to uczyniło niepokój wśród
bezpośrednio zainteresowanych i niepokoi ciągle ludzi wszystkich
pokoleń przychodzących oglądać pusty grób. Nie było świadków samego
Zmartwychwstania. Pewność o tym wydarzeniu opiera się w Ewangeliach
na znalezieniu pustego grobu Jezusa na trzeci dzień od Jego śmierci;
na wielokrotnym ukazywaniu się i słowach, w których stwierdzał wypełnienie
się Pisma w Jego Zmartwychwstaniu.
Najstarszym świadectwem Nowego Testamentu o zmartwychwstaniu
Jezusa nie są Ewangelie, lecz list św. Pawła do Koryntian napisany
miedzy rokiem 54 a 57, w którym pisze: "Przekazałem wam na początku
to, co przejąłem: że Chrystus umarł - zgodnie z Pismem - za nasze
grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia zgodnie
z Pismem; i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później zjawił
się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje
dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, potem wszystkim
apostołom" (1 Kor 15, 3-7).
Pusty grób, ukazany przez odsunięcie kamienia, stanowił
dla wszystkich istotny znak Zmartwychwstania Chrystusa. Pierwsze
ujrzały pusty grób niewiasty, które przybyły tutaj, aby dopełnić
obrzędów pogrzebowych. Jedna z nich - Maria Magdalena, gdy "zobaczyła
kamień odsunięty od grobu" (J 20,1) pobiegła do Apostołów donosząc
o tym fakcie. Gdy Piotr i Jan przybyli do grobu, ujrzeli "same tylko
płótna" (Łk 24,12). Jako pierwszej ukazuje się Jezus Marii Magdalenie,
która sądzi, że jest to ogrodnik. Jeszcze w Wielką Niedzielę, Jezus
Zmartwychwstały ukazał się uczniom idącym do Emaus, św. Piotrowi
oraz wszystkim jedenastu. W następną niedzielę Jezus przyszedł do
Apostołów, z którymi był niedowierzający Tomasz. Wiara Apostołów
przez mękę ich Nauczyciela została poddana radykalnej próbie.
"Wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali
uczniowie, gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł
Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: «Pokój wam!» A to powiedziawszy,
pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana.
A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał,
tak i Ja was posyłam»" (J 20, 19-21). Ukazywanie się Jezusa Zmartwychwstałego (
chrystofanie) było źródłem wiary Apostołów i pierwszego pokolenia
uczniów w fakt Zmartwychwstania. Ich wiara w Zmarwychwstanie zrodziła
się z bezpośredniego doświadczenia rzeczywistości Jezusa Zmartwychwstałego.
W ich życiu pojawiały się także wątpliwości, nawet wtedy, gdy stanęli
w obliczu samego Zmartwychwstałego - sądzili, że widzą ducha " z
radości jeszcze nie wierzyli i byli pełni zdumienia" (Łk 24, 41).
Zmartwychwstanie Chrystusa jest źródłem naszego zmartwychwstania: "
Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli. (
...) I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy
będą ożywieni" (1 Kor 15, 20-22).
On zmartwychwstał. Nie bójcie się! Jeśli jeszcze wątpisz,
to przyjdzie do ciebie za tydzień przez zamknięte drzwi i powie:
Włóż swą rękę w mój przebity bok i swoje palce w moje przebite ręce "
i nie bądź niedowiarkiem" (J 20, 27). Przyjdzie do ciebie. On grzechów
naszych nie pamięta. Nigdy ci ich nie wypomni. On cię tylko na osobności
zapyta: Czy ty Mnie kochasz więcej aniżeli tamci?
Św. Jan Nepomucen urodził się w Pomuku (Nepomuku) koło Pragi.
Jako młody człowiek odznaczał się wielką pobożnością i religijnością.
Pierwsze zapiski o drodze powołania kapłańskiego Jana pochodzą z
roku 1370, w których figuruje jako kleryk, zatrudniony na stanowisku
notariusza w kurii biskupiej w Pradze. W 1380 r. z rąk abp. Jana
Jenzensteina otrzymał święcenia kapłańskie i probostwo przy kościele
św. Galla w Pradze. Z biegiem lat św. Jan wspinał się po stopniach
i godnościach kościelnych, aż w 1390 r. został mianowany wikariuszem
generalnym przy arcybiskupie Janie. Lata życia kapłańskiego św. Jana
przypadły na burzliwy okres panowania w Czechach Wacława IV Luksemburczyka.
Król Wacław słynął z hulaszczego stylu życia i jawnej niechęci do
Rzymu. Pragnieniem króla było zawładnąć dobrami kościelnymi i mianować
nowego biskupa. Na drodze jednak stanęła mu lojalność i posłuszeństwo
św. Jana Nepomucena.
Pod koniec swego życia pełnił funkcję spowiednika królowej
Zofii na dworze czeskim. Zazdrosny król bezskutecznie usiłował wydobyć
od Świętego szczegóły jej spowiedzi. Zachowującego milczenie kapłana
ukarał śmiercią. Zginął on śmiercią męczeńską z rąk króla Wacława
IV Luksemburczyka w 1393 r. Po bestialskich torturach, w których
król osobiście brał udział, na pół żywego męczennika zrzucono z mostu
Karola IV do rzeki Wełtawy. Ciało znaleziono dopiero po kilku dniach
i pochowano w kościele w pobliżu rzeki. Spoczywa ono w katedrze św.
Wita w bardzo bogatym grobowcu po prawej stronie ołtarza głównego.
Kulisy i motyw śmierci Świętego przez wiele lat nie był znany, jednak
historyk Tomasz Ebendorfer około 1450 r. pisze, że bezpośrednią przyczyną
śmierci było dochowanie przez Jana tajemnicy spowiedzi. Dzień jego
święta obchodzono zawsze 16 maja. Tylko w Polsce, w diecezji katowickiej
i opolskiej obowiązuje wspomnienie 21 maja, gdyż 16 maja przypada
św. Andrzeja Boboli. Jest bardzo ciekawą kwestią to, że kult św.
Jana Nepomucena bardzo szybko rozprzestrzenił się na całą praktycznie
Europę.
W wieku XVII kult jego rozpowszechnił się daleko poza
granice Pragi i Czech. Oficjalny jednak proces rozpoczęto dopiero
z polecenia cesarza Józefa II w roku 1710. Papież Innocenty XII potwierdził
oddawany mu powszechnie tytuł błogosławionego. Zatwierdził także
teksty liturgiczne do Mszału i Brewiarza: na Czechy, Austrię, Niemcy,
Polskę i Litwę. W kilka lat potem w roku 1729 papież Benedykt XIII
zaliczył go uroczyście w poczet świętych.
Postać św. Jana Nepomucena jest w Polsce dobrze znana.
Kult tego Świętego należy do najpospolitszych. Znajduje się w naszej
Ojczyźnie ponad kilkaset jego figur, które można spotkać na polnych
drogach, we wsiach i miastach. Często jest ukazywany w sutannie,
komży, czasem w pelerynie z gronostajowego futra i birecie na głowie.
Najczęściej spotykanym atrybutem św. Jana Nepomucena jest krzyż odpustowy
na godzinę śmierci, przyciskany do piersi jedną ręką, podczas gdy
druga trzyma gałązkę palmową lub książkę, niekiedy zamkniętą na kłódkę.
Ikonografia przedstawia go zawsze w stroju kapłańskim, z palmą męczeńską
w ręku i z palcem na ustach na znak milczenia. Również w licznych
kościołach znajdują się obrazy św. Jana przedstawiające go w podobnych
ujęciach. Jest on patronem spowiedników i powodzian, opiekunem ludzi
biednych, strażnikiem tajemnicy pocztowej.
W Polsce kult św. Jana Nepomucena należy do najpospolitszych.
Ponad kilkaset jego figur można spotkać na drogach polnych. Są one
pamiątkami po dziś dzień, dawniej bardzo żywego, dziś już jednak
zanikającego kultu św. Jana Nepomucena.
Nie ma kościoła ani dawnej kaplicy, by Święty nie miał
swojego ołtarza, figury, obrazu, feretronu, sztandaru. Był czczony
też jako patron mostów i orędownik chroniący od powodzi. W Polsce
jest on popularny jako męczennik sakramentu pokuty, jako patron dobrej
sławy i szczerej spowiedzi.
Litewska armia poinformowała w środę o możliwym wykryciu drona w pobliżu granicy państwowej z Białorusią. W związku z incydentem aktywowano misję NATO Air Policing oraz czasowo zamknięto przestrzeń powietrzną nad lotniskiem w Wilnie.
Władze zaleciły mieszkańcom, by udali się do schronów lub innych bezpiecznych miejsc. Do schronów zeszli m.in. prezydent Litwy Gitanas Nauseda, przewodniczący Sejmu Juozas Olekas oraz premier Inga Ruginiene.
Była wielką aktorką i zjawiskową pieśniarką. I pięknym człowiekiem. Stanisława, Staśka, Stasia, czyli uśmiech Boga - powiedział o Stanisławie Celińskiej w czwartek w trakcie uroczystości pogrzebowych aktorki w Kościele Środowisk Twórczych w Warszawie ks. Andrzej Luter.
Prezydent Karol Nawrocki odznaczył pośmiertnie aktorkę i piosenkarkę Stanisławę Celińską „za wybitne zasługi dla kultury polskiej, za osiągnięcia w twórczości artystycznej” Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Odznaczenie wręczył przed mszą św. pogrzebową córce artystki Aleksandrze Grabowskiej sekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta RP Wojciech Kolarski.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.