W dniach 12-13 września w Krakowie odbyło się sympozjum z okazji 15. rocznicy powstania Wspólnot dla Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa Króla królów i Pana panów, w którym uczestniczyli przedstawiciele wspólnot z 36 diecezji polskich. Diecezję toruńską reprezentowali członkowie 5 wspólnot z 11 parafii.
Pierwszy dzień w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie-Łagiewnikach rozpoczęto o godz. 15 Koronką do Miłosierdzia Bożego. Następnie była koncelebrowana Msza św. pod przewodnictwem o. Jana Mikruta CSsR. Uroczystego otwarcia sympozjum w łagiewnickiej auli dokonał o. Mikrut CSsR, powitał zebranych i zaprosił do stołu prezydialnego Ewę Nosiadek, założycielkę i krajową animatorkę Wspólnot dla Intronizacji NSPJ, ks. prof. Władysława Kubika SJ oraz ks. prof. Janusza Królikowskiego SJ. Następnie Ewa Nosiadek mówiła o zaangażowaniu świeckich w dzieło intronizacji jako potrzebie serca i naszych czasów, przedstawiając historię powstawania wspólnot, a także o działalności i metodach formacji, zarówno świeckich, jak i kapłanów.
Ks. prof. Władysław Kubik SJ zaprezentował duchowość sługi Bożej Rozalii Celak na podstawie jej pism jako inspiracji do świętości. Wskazał na jej drogę pokory, cierpienia, przez które Bóg stopniowo przygotowywał ją do dalszych cierpień. Rozalia nie czuła się wyróżniona, bo wielu ludzi otrzymuje łaskę do współpracy z Bogiem na drodze do świętości. W tęsknocie za Bogiem dążyła do rozpoznania Jego woli w swoim życiu, odczuwając jednocześnie odrzucenie i wzgardę wielu ludzi. Miała silne poczucie swojej maleńkości. Wobec spowiedników przejawiała bezwzględne posłuszeństwo. Rozalia Celak wpisuje się w historię kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa.
Ks. prof. Królikowski SJ mówił o Eucharystii jako źródle i szczycie chrześcijaństwa w duchowości i działalności wspólnot. Wskazał na imperatyw pogłębiania rozumienia Eucharystii, bo „trzeba wiele miłować Tego, który nas wiele umiłował”, a z tego musi zrodzić się konkretne działanie. Ten dzień zakończył się adoracją Najświętszego Sakramentu oraz Apelem Jasnogórskim.
Drugiego dnia został odczytany tekst „Wynagrodzenie w kulcie NSJ i życiu społecznym obecnie” autorstwa ks. prof. Królikowskiego SJ. O. Jan Mikrut CSsR przedstawił różne formy apostolstwa wspólnot oraz genezę osobistego zaangażowania się w posługę w dziele intronizacji. Po świadectwie animatorki ze wspólnoty sandomierskiej nastąpiła przerwa. Kolejnym punktem było nawiedzenie grobów założyciela wspólnoty krakowskiej śp. Janusza Nosiadka i śp. Rozalii Celak.
Zwieńczeniem sympozjum była koncelebrowana Msza św. w bazylice Najświętszego Serca Pana Jezusa pod przewodnictwem bp. Jana Szkodonia w intencji beatyfikacji sługi Bożej Rozalii Celak. W homilii Ksiądz Biskup zwrócił uwagę na jedność i posłuszeństwo w Kościele, a także pewną hierarchię nauczania. Mówił, że objawienia prywatne zawsze ożywiały wiarę i gorliwość apostolską wiernych. Od Rozalii Celak uczymy się umiłowania, oddania, ufności Bogu, cierpliwego niesienia krzyża, oddania drugiemu człowiekowi w miłości miłosiernej. Trzeba jednak pamiętać, że każde apostolstwo spotyka się ze sprzeciwem szatana, jednak „fale nie zatopią łodzi Jezusowej”.

Ekspiacja jest szczególnym aktem miłości Boga za grzechy osobiste i całego świata. Oprócz Komunii św. wynagradzającej zachęca się też do podejmowania czynów wynagradzających. Wynagradzanie ma mocne zakorzenienie w tradycji duchowej, zwłaszcza w kulcie Najświętszego Serca Jezusa. Świętość jest istotnym przymiotem Boga oraz pierwszorzędnym znamieniem Jego działania w świecie. Z świętości Bożej rodzi się następnie świętość człowieka, w niej dojrzewa i w niej znajduje swoje wypełnienie. Świętość w Bogu oznacza pewną całościowość i integralność. Serce jest narzędziem całościowości. Jednak człowiek doświadcza rozziewu między tym, do czego fundamentalnie dąży jego serce, a tym, co faktycznie urzeczywistnia on przez swoje wybory i działania. Serce Jezusa ukazuje nam, wierzącym, rzecz bardzo zasadniczą, a mianowicie, że ten grzechowy rozziew i nieporządek może być naprawiony i przekroczony przez miłość. Porządek miłości jest nie tylko darem, ale jest zadaniem. Wynagrodzenie, wpisując się spójnie w strukturę zbawienia i bytu ludzkiego, jest w najwyższym stopniu odpowiednie z teologicznego i duchowego punktu widzenia. Jest ono ściśle związane z pojęciem świętości rozumianej jako całościowość i integralność, której najwyższym wyrażeniem, sprawcą, wzorem i gwarantem jest sam Bóg. Serce Jezusa przepełnione miłością i skonkretyzowane w wynagrodzeniu za grzechy nasze i całego świata może i powinno być mocą, która utrwala nasze praktyki wynagradzające. Człowiek w swoim sercu niewątpliwie odkrywa potrzebę i możliwość udziału w jedynym wynagrodzeniu dokonanym przez Jezusa Chrystusa
„Wynagrodzenie w kulcie NSJ i życiu społecznym obecnie”