2 lutego, w święto Ofiarowania Pańskiego, przeżywać będziemy kolejny Dzień Życia Konsekrowanego - życia w kapłaństwie, zakonie, instytucie świeckim. Data została wybrana nieprzypadkowo - dzień ofiarowania Panu Bogu przez Maryję i Józefa tego, co najdroższe - Jezusa - Dziecka, a zarazem ich samych. Podobny dar składają Bogu osoby konsekrowane. Dzień Życia Konsekrowanego ma nam pomóc bardziej poznać życie konsekrowane i dowartościować wybór drogi życiowej osób poświęconych Panu Bogu, a im samym pomóc pogłębić świadomość wyjątkowego powołania, jeszcze bardziej zachwycić pięknem Boga i odkryć szczególną misję w Kościele. Zwykle też w tym czasie szczególną uwagę zwraca się na klasztory klauzurowe, wspomagając je materialnie, bo taka jest tu potrzeba.
Życie konsekrowane wyraża istotę powołania chrześcijańskiego oraz dążenie do doskonałego zjednoczenia się z Bogiem. Ustanowił je praktycznie i przekazał Kościołowi sam Chrystus, a Kościół w ciągu wieków określa jego formy. Jak widać w dziejach Kościoła, w każdym czasie znajdują się ludzie, którzy na wzór ewangelicznej Marii obierają tę „najlepszą cząstkę” (por. Łk 10, 38-42), by w całkowitym oddaniu się Bogu służyć Jemu i bliźnim. Jak Apostołowie porzucają wszystko, by w nieustannym kontakcie z Chrystusem uświęcać siebie i świat, a dzięki licznym charyzmatom życia duchowego i apostolskiego wnosić wkład w odnowę społeczeństwa (por. Jan Paweł II, Vita consecrata, 1).
Charakterystyczne dla życia konsekrowanego są tzw. rady ewangeliczne, które wpływają na kształt życia osób konsekrowanych. Wyrażają się one przede wszystkim w ślubach czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Rady te proponowane są wszystkim, do ich praktykowania wybrane są w sposób szczególny osoby konsekrowane.
Wielkim miłośnikiem, piewcą i zarazem praktykiem życia konsekrowanego był dla nas niezapomniany Sługa Boży Jan Paweł II. Pamiętamy wszyscy jego hasło biskupie: „Totus Tuus” - cały Twój. Zawiera ono w swej treści głęboką rzeczywistość życia konsekrowanego, któremu Ojciec Święty był wierny konsekwentnie i do końca. Bo Jan Paweł II był głęboko przekonany o tym, że osoby konsekrowane są zaczynem Kościoła, że bez nich - bez zgromadzeń zakonnych, bez życia poświęconego Bogu przez śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa - Kościół nie byłby sobą. Mówił o tym m.in. podczas swego pobytu na Jasnej Górze 5 czerwca 1979 r., na spotkaniu z zakonami.
Życie konsekrowane to droga niełatwa, to droga nieustannego nawrócenia. Wymaga ona wiele trudu i osobistych wyrzeczeń. Dlatego bardzo ważne jest uświadomienie sobie celu tej drogi - uświęcanie siebie i przyczynianie się do świętości innych. Jak śpiewamy w młodzieżowej piosence
„Warto dla jednej Miłości żyć (...)
Warto całego siebie dać
Jak bukiet polnych kwiatów”...
Dzień Życia Konsekrowanego to święto całego Kościoła. To dzień wspólnoty osób konsekrowanych całego świata, różnych ras i języków, różnych charyzmatów. Dziękujmy Bogu zwłaszcza w tym dniu za wszystkie osoby konsekrowane, zwłaszcza te, które znamy i które są nam bliższe, i prośmy Go, by utwierdził je w wierze i miłości, dodawał sił i wytrwałości w dążeniu do celu. I pamiętajmy o tym, że każdy z nas jest powołany, by kochać więcej i jeszcze bardziej służyć Bogu i człowiekowi.