Tak wiele głosów o coraz gorszej kondycji polskiej rodziny. Jej kryzys, rozpatrywany na wielorakich płaszczyznach, niepokoi psychologów, socjologów i demografów. Patologie w rodzinie: alkohol, narkotyki,
przemoc, powodują osłabienie rodziny oraz zatracenie przez nią ważnej roli, jaką jest wychowanie. Rodzi się pytania: Jak dysfunkcje współczesnej rodziny mogą wpłynąć na przyszłe pokolenie? Czy dziś robi
się wystarczająco dużo, aby uzdrowić rodzinę?
W toczącej się dyskusji społecznej dawno już zauważono, iż dziś potrzebne są nie tylko gesty i słowa czy instrumenty prawne, ale przede wszystkim konkretne rozwiązania organizacyjne. Kryzys rodziny stanowi
wyzwanie dla państwa i różnorakich instytucji ją wspomagających. Również Kościół w Polsce nie chce pozostawać obojętny wobec zagrożeń rodziny. Na naszym terenie w świadczeniu pomocy rodzinom znajdującym
się w trudnej sytuacji duże zasługi ma diecezjalna Caritas. Już na początku lat 90. z jej inicjatywy powstały wyspecjalizowane placówki - Centra Interwencji Kryzysowej. Płaszczyzny działalności
takich instytucji oraz ich osiągnięcia przedstawił ostatnio na konferencji poświeconej problematyce rodziny ks. Stanisław Słowik - dyrektor kieleckiej Caritas.
Centra Interwencji Kryzysowej są placówkami, które przygotowane są do świadczenia pomocy rodzinom w trudnych sytuacjach. Terapia ofiar przemocy, terapia sprawców uzależnień, pomoc socjalna, prawna
i psychologiczna, możliwość noclegu, punkt pomocy doraźnej, zespół działań profilaktycznych oraz grupy wsparcia - to główne płaszczyzny pracy Centrum. Tak uformowane jednostki mogą zaoferować potrzebującym
wsparcia kompleksową pomoc. W ten sposób ofiara przemocy nie czuje się osamotniona w swoim cierpieniu i dramacie. I co istotne, uzyskuje tu również pewien bagaż niezbędnej wiedzy.
Tego typu działalność diecezjalnej Caritas na terenie województwa jest wiodąca. Ważną rolę odgrywa w niej współpraca z różnymi instytucjami, stwarza to klimat do efektywnej pracy. W roku 2002 Caritas
udzieliła 1240 porad w Powiecie Ziemskim i Powiecie Kielce, a w 2003 - 1660 takich porad. Problemy, z jakimi zgłaszały się osoby, były różne. W przypadku 68 osób były to uzależnienia, w przypadku
73 osób - współuzależnienia. 90 osób zgłosiło się z innymi problemami.
Ojciec Święty Leon XIV zapytał mnie, czy, po 28 latach służby czterem papieżom w Watykanie, nie pragnę wrócić do swojej diecezji pochodzenia i razem z wiernymi dążyć do świętości. Z radością odpowiedziałem tak. Tak, choć ta decyzja mnie przerasta, ale zjednoczony i pełny ufności Bogu, chcę się stać jednym z nich, jednocześnie podejmując odpowiedzialność prowadzenia wiernych i siebie w drodze do świętości – powiedział Vatican News kard. Konrad Krajewski, mianowany dziś metropolitą łódzkim.
„Dwadzieścia osiem lat służby u boku czterech papieży – opowiada kard. Krajewski – byłem przy Janie Pawle II w ostatnich siedmiu latach jego życia, kiedy był już chory. Potem pontyfikat Benedykta XVI, następnie papieża Franciszka i dziesięć miesięcy Papieża Leona. Doświadczyłem różnych rzeczy, ponieważ każdy papież wniósł do Kościoła coś nowego, każdy z innym akcentem”. W krótkich retrospekcjach wspomina swoją misję i miłość do Kościoła powszechnego, któremu służył „w jego najlepszych latach”. Był to rozwój ludzki i duchowy, który wzbogaciła bliskość z ubogimi.
13 marca 2013 roku na balkonie Bazyliki św. Piotra pojawił się nowo wybrany papież Franciszek, który przywitał zgromadzonych prostymi słowami: „Buona sera”. Jego pontyfikat szybko okazał się jednym z najbardziej charakterystycznych i dynamicznych w historii współczesnego Kościoła, pełnym gestów prostoty, licznych podróży oraz mocnych apeli o pokój oraz decyzji, które zmieniły oblicze Kościoła powszechnego. W rocznicę wyboru, przypominamy najważniejsze liczby, wydarzenia i fakty związane z pontyfikatu.
Jorge Mario Bergoglio był pierwszym papieżem w historii Kościoła, pochodzącym z Ameryki Łacińskiej, a zarazem pierwszym papieżem wywodzącym się z zakonu jezuitów. Jako pierwszy w historii przyjął również imię Franciszek, nawiązując do duchowości św. Franciszka z Asyżu i ideału Kościoła ubogiego.
Każdej wiosny w polskich szkołach powraca ten sam temat: rekolekcje wielkopostne. Dla jednych to naturalny element życia szkolnego w kraju o chrześcijańskiej tradycji, dla innych – źródło napięć organizacyjnych i światopoglądowych. W praktyce problem nie dotyczy jednak tylko uczniów, ale także nauczycieli, którzy często znajdują się między literą prawa a codziennością szkolnej organizacji.
Rekolekcje wielkopostne są w wielu polskich szkołach wydarzeniem tak oczywistym jak zakończenie roku szkolnego czy szkolne jasełka. Co roku w okresie Wielkiego Postu uczniowie uczestniczą w spotkaniach religijnych organizowanych przez parafie we współpracy ze szkołą. Jednak z roku na rok coraz częściej pojawiają się pytania: czy szkoła powinna w to angażować się organizacyjnie? A przede wszystkim – jaką rolę w tym czasie mają pełnić nauczyciele?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.