Na żaden wyjazd nie czekaliśmy tak niecierpliwie, jak na ten w góry, do „Chatki Robaczka” w Szklarskiej Porębie. Egzaminy zdane, jedziemy na zasłużony odpoczynek. Sesja wydawała się ciągnąć w nieskończoność: nauka, nieprzespane noce, stres… Ale udało się! Po tym sesyjnym szale: Pan Bóg, góry, cisza, spokój, cudowne krajobrazy, spacery, rozmowy, niezapomniane chwile z gitarą i śpiewem, wspólne przebywanie - nasza ulubiona forma spędzania czasu. „Nikt nie jest tak światły, aby mógł się obyć bez światła innych” (św. Katarzyna Sieneńska) - czerpaliśmy więc od siebie nawzajem to najpiękniejsze światło Pana. Przewodni temat do rozmów podczas wyjazdu zadał nam nasz duszpasterz. Brzmiał on: „Co nas w życiu motywuje?”. Podczas dyskusji padały odpowiedzi: przyjaźń, miłość, rodzina, chęć nabywania wiedzy, ciekawość świata. Wiara w Boga i potrzeba mówienia ludziom o NIM - tę odpowiedź każdy z nas miał w swoim sercu. Zastanawialiśmy się też, jaką rolę pełnią w naszym działaniu słabości każdego z nas, czy tylko przeszkadzają? To niesamowite, ale słowa Jezusa: „wypłyń na głębię” z niedzielnej Ewangelii były odpowiedzią na te wszystkie pytania. No właśnie, dryfować przy brzegu, na płyciźnie jest bezpiecznie i wygodnie, natomiast gdy wypływamy na „głębię”, podejmujemy ryzyko, poświęcamy coś, otwieramy się na nowe przeżycia. Warto, bo tylko wtedy będziemy w stanie dostrzec ten nieznany świat i JEGO - wciąż nieustannie czekającego ze swoją łaską na nasz krok, by nam to wszystko pokazać. „Bo i na morzu wytyczyłeś drogę wśród fal - ścieżkę bezpieczną, wskazując, że ze wszystkiego możesz wybawić, by i ktoś niedoświadczony mógł wsiąść na okręt” (Mdr 14, 3-4). ON nie przeraża się naszą słabością, lecz daje łaskę, aby słabość przemienić w wielkość i pokorę, a nasz trud w radość zbierania jego owoców. Te wszystkie słabości, trudności i upadki, jakie spotykają nas na drodze do Boga, są piękne, ponieważ łaska i szczęście, które przez nie płynie, są jedyne, prawdziwe. Najpiękniejsze jest to, że w naszym życiu wciąż możemy na nowo „wypływać na głębię” i za każdym razem z większą wiarą, zaufaniem, pokorą i nadzieją, że kiedyś będziemy w stanie odpowiedzieć na wezwanie Jezusa, tak jak Piotr: „Panie, na Twoje słowo zarzucę sieci”.