Naprawdę nazywał się Kazimierz Wirstlein; był poetą, prozaikiem i eseistą. Po ukończeniu gimnazjum klasycznego w Stryju studiował filozofię, literaturę i historię na Uniwersytecie Jagiellońskim i w Wiedniu.
Uczestnik ruchu niepodległościowego, żołnierz armii polskiej i austriackiej oraz jeniec rosyjski. Współtwórca grupy literackiej „Skamander”, redaktor tygodnika Kultura, Przeglądu Sportowego, współpracownik Wiadomości Literackich i Gazety Polskiej.
We wrześniu 1939 r. przedostał się do Francji, stamtąd do Portugalii i Brazylii, a następnie do USA, gdzie został redaktorem Tygodniowego Przeglądu Literackiego Koła Pisarzy z Polski i Tygodnika Polskiego. W 1964 r. przeniósł się do Rzymu, następnie do Londynu, gdzie zmarł w 1969 r. Wierzyński nigdy nie uznał zmian ustrojowo-politycznych, jakie zaszły w Polsce, dlatego zdecydował się na los emigranta.
Poezja Wierzyńskiego charakteryzuje się doskonałą precyzją warsztatową, kunsztownością, skojarzeniami i medytacją. Wiersze mają formę rozmowy intymnej, w której wykorzystana zostaje intonacja oraz potoczna polszczyzna. Autora nazywano „Petroniuszem polskiej poezji”, „Poetą jubilerem” lub właśnie „Arbitrem elegantiarum”.
Wyróżniony został m.in. nagrodą literacką Polskiego Towarzystwa Wydawców, złotym medalem na konkursie literackim IX Olimpiady, Złotym Wawrzynem PAL. Od 1978 r. prochy poety spoczywają na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.