małżeństwo i rodzina stanowią jedno
z najcenniejszych dóbr ludzkości
(Jan Paweł II, Familiaris consortio, 1)

W ramach duszpasterstwa Służby Zdrowia bardzo mocno rozbudowało się poradnictwo rodzinne i małżeńskie. Wymagało więc oddzielenia i usamodzielnienia w ramach nowego pionu duszpasterstwa rodzin. Pierwszymi opiekunami duszpasterstwa rodzin ze strony Episkopatu Polski zostali bp Wilhelm Pluta i bp Kazimierz Majdański.
Dzięki dalekowzrocznemu spojrzeniu bp. Kazimierza Majdańskiego na obronę życia i apostolat rodziny duszpasterstwo rodzin rozwijało się bardzo szybko i prężnie. Poradnictwo rodzinne na terenie archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej (dawniej gorzowskiej administracji apostolskiej) powstało w latach 60. Tutaj o. Władysław Siwek TJ, wieloletni duszpasterz akademicki, wraz z grupą lekarzy podjął pracę w zakresie etycznej metody regulacji poczęć. Prowadził ze studentami zajęcia z etyki, mówił o świętości życia od poczęcia i odpowiedzialnym kierowaniu płodnością. Skupiał wokół siebie wielu ludzi. Miał dar ich zjednywania dla sprawy. Był zapraszany na różne uczelnie, co w owym czasie było w Polsce niezwykłe.
Wielce zasłużona w tej pracy była dr Władysława Sojka. Jako lekarz pediatra, miała łatwy kontakt z młodymi matkami. W tym czasie działały również: dr Zuzanna Adamczyk, dr Krystyna Bulak i dr Barbara Ozdowska oraz wiele pielęgniarek i położnych. Pierwsze materiały przekazywane osobom otrzymującym poradę były pisane ręcznie. Brak było jakichkolwiek opracowań drukowanych. Mimo trudności w latach 1967-68 odbyły się w Gorzowie Wlkp. pierwsze szkolenia indywidualne i grupowe. Przeszkolono wówczas 34 osoby, które uczyły się dla potrzeb własnych.
Na terenie Szczecina zorganizowano szkolenie podstawowe w latach 1970-71. Prowadził je duszpasterz diecezjalny z Gorzowa Wlkp. ks. Henryk Poczobutt TJ wraz z instruktorką diecezjalną Marią Szotowską. Szkolenie miało na celu przygotowanie doradców do pracy w poradni. Ukończyło je 26 osób. Większość z nich do dzisiaj pracuje w poradniach z całym oddaniem. 28 czerwca 1972 r. Papież Paweł VI powołał diecezję szczecińsko-kamieńską z biskupem ordynariuszem Jerzym Strobą. Diecezjalnym duszpasterzem rodzin został ks. Tadeusz Jaszkiewicz, proboszcz parafii pw. św. Józefa w Szczecinie.
Z powodu braku instruktorki diecezjalnej całą organizacją pracy poradnictwa rodzinnego zajmowała się Hanna Lorenz - instruktorka krajowa, która funkcję tę objęła po Teresie Strzembosz (zm. w 1970 r.). Niestrudzenie przyjeżdżała z Warszawy. Była duszą i sercem całej pracy. Do 1977 r. zorganizowano szereg szkoleń podstawowych w różnych dekanatach. Przeszkolono 120 osób, otwarto 21 punktów poradnictwa rodzinnego. Systematycznie organizowano dla doradców pracujących szkolenia dokształcające oraz dni skupienia pogłębiające życie wewnętrzne.
W 1977 r. w diecezji szczecińsko-kamieńskiej powstało 5 rejonów poradnictwa rodzinnego: Chojna, Pyrzyce, Stargard Szczeciński, Szczecin i Świnoujście wraz z Kamieniem Pomorskim. Powołani zostali rejonowi duszpasterze i instruktorki. Osoby wytypowane na instruktorki przeszły (w czerwcu 1978 r.) szkolenie i przystąpiły do pracy, prowadząc szkolenia w powołanych rejonach. Na kursach bardzo ofiarnie wykładał dr med. Zbigniew Szymański, późniejszy założyciel Towarzystwa Odpowiedzialnego Rodzicielstwa.
Od 26 września do 25 października 1980 r. odbył się w Rzymie Synod Biskupów o rodzinie, na który bp Kazimierz Majdański - wiceprzewodniczący Papieskiej Rady Rodziny wytypował małżeństwo szczecińskich lekarzy Krystynę i Zbigniewa Szymańskich jako audytorów z Polski. Również małżeństwo Michała i Zofii Plater-Zyberk wzięło udział w Synodalnym Dniu Rodzin (12 października 1980 r.) w Rzymie. Michał Plater-Zyberk za swoją działalność był dyskryminowany, a w 1978 r. pozbawiony stanowiska pracy w swoim zawodzie. Niespodziewana śmierć (14 lutego 1981 r.) nie przerwała jego dzieła. Zadanie w zakresie służby życiu i rodzinie kontynuuje jego żona, Zofia Plater-Zyberk. 19 września 1986 r. Pasterz diecezji nadał Szczecińskiemu Klubowi Katolików (na prośbę jego członków) imię Michała Platera-Zyberka, jednego z założycieli klubu, prawdziwego apostoła świeckiego.
Rok 1980 to czas strajków robotniczych i początki biskupiej posługi nowego sufragana diecezji ks. dr. Stanisława Stefanka, wikariusza generalnego Towarzystwa Chrystusowego. Bp Stanisław Stefanek, przewodniczący Rady ds. Rodziny przy Konferencji Episkopatu Polski, włożył wiele serca w budowanie „kultury życia” i troski o świętość domu rodzinnego - wspólnoty życia i miłości. Wiele nowych pomysłów do poradnictwa wnosili także duszpasterze diecezjalni: ks. Tadeusz Jaszkiewicz, ks. Jan Szczepańczyk, ks. Wenancjusz Borowicz, ks. Józef Cyrulik, ks. Jan Zapartek, ks. Czesław Sampławski. Od 1995 r. diecezjalnym duszpasterzem rodzin i opiekunem poradnictwa rodzinnego jest ks. dr Krzysztof Cichal.
W służbę na rzecz małżeństwa i rodziny zaangażowanych jest wielu doradców, lekarzy, pielęgniarek i położnych oraz nauczycieli. Doradcy z poradnictwa rodzinnego działają w Stowarzyszeniu Rodzin Katolickich, Ośrodku Promocji i Wspierania Rodziny, Szkole Rodzenia, Poradni Młodzieżowo-Rodzinnej, poradniach przy parafiach itp. Wiele dobrych inicjatyw podejmuje Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie, którego członkami są również doradcy z poradnictwa rodzinnego.
Dzisiaj poradnictwo rodzinne dysponuje przygotowaną kadrą, która służy życiu. Wobec ogromnych potrzeb nieustannie posuwa się naprzód, chociaż niejednokrotnie praca doradców to walka z wiatrakami. Wynika to z faktu, że ludzie żyją w świecie pełnym presji płynącej głównie ze środków masowego przekazu, nie zawsze potrafią uchronić się przed zaciemnianiem podstawowych wartości oraz stać się krytycznym sumieniem kultury rodzinnej. Stąd kształtowanie sumienia moralnego, które uzdalnia człowieka do osądzania i rozpoznawania właściwych sposobów urzeczywistniania siebie wedle pierwotnej prawdy, staje się wymaganiem nieodzownym, pierwszoplanowym.
Taki cel stawiają sobie doradcy, spotykając się z narzeczonymi, małżonkami czy innymi osobami przeżywającymi radości oraz problemy i trudności życia małżeńskiego i rodzinnego.