12 października w gorzowskiej katedrze młodzież Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 7 przedstawiła montaż słowno-muzyczny „Tobie Maryjo zawierzam”. Okazją do występu stał
się jubileusz 25-lecia Pontyfikatu Jana Pawła II.
Na trzydziestominutowe przedstawienie przygotowane przez młodych gimnazjalistów złożyły się: obszerne motywy z biografii Karola Wojtyły, fragmenty przemówień papieskich, wiersze polskich
twórców (Juliusza Słowackiego, Kornela Makuszyńskiego i ks. Jana Twardowskiego) oraz pieśni. Wyboru i montażu tekstów oraz przygotowaniem trzydziestoosobowej grupy zajęła się katechetka
ZSO nr 7 - Joanna Takuszewicz. Efektem ciężkich prób trwających przez ponad miesiąc okazał się piękny spektakl. Widzowie, którzy w znacznej części wypełnili w niedzielne popołudnie
katedrę, mieli możliwość zapoznania się z niektórymi, mało znanymi faktami z życia Jana Pawła II (zwłaszcza z okresu młodości). Niewątpliwego piękna temu kulturalnemu
wydarzeniu nadało muzyczne tło. Nie zabrakło oczywiście ulubionej, oazowej pieśni Papieża czyli Barki. - Przeżyliśmy chwilę bardzo uroczystą (...). Zrobiliście to tak pięknie, jak dorośli artyści
- chwalił na koniec występujących proboszcz parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, ks. kan. Stanisław Garncarz. I trudno odmówić racji tym słowom. Trud włożony w przygotowanie
montażu sprawił wiele radości odbiorcom. W niejednym przypadku zmusił także do zadumy, jak choćby w chóralnej scenie kończącej spektakl: „Radujmy się naszym Papieżem, budowniczym
mostu spinającego II i III Tysiąclecie wiary, Papieżem Polakiem, synem naszej Ziemi. Pełni wzruszenia, rozważamy tę niepojętą tajemnicę wybrania. Każda więc rocznica, choćby najmniejsza, nie
zatrzymuje się jedynie na dniu dzisiejszym, ale wybiega w przyszłość”.
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
Z głęboką refleksją przyjęliśmy opublikowane dziś oświadczenie Krzysztofa Kralki - znanego duszpasterza związanego dotychczas ze Stowarzyszeniem Apostolstwa Katolickiego (Pallotynami), autora książek, ewangelizatora. Po wieloletniej posłudze i dwuipółletnim okresie urlopu, podjął on decyzję o opuszczeniu struktur zakonnych oraz rezygnacji z pełnienia funkcji kapłańskich.
W swoim wpisie na profilu społecznościowym, twórca nowej ewangelizacji podkreślił, że decyzja ta dojrzewała w nim od dłuższego czasu i została podjęta w zgodzie z jego sumieniem. Wskazał na przyczyny natury teologicznej oraz strukturalnej, zaznaczając trudność w odnalezieniu się w obecnym kształcie instytucjonalnym posługi kapłańskiej.
W spotkaniu uczestniczyły 32 osoby. Z uczestnikami skupienia spotkał się bp Tadeusz Lityński
W domu rekolekcyjnym w Lubniewicach 24 stycznia odbył się dzień skupienia diakonów stałych, kandydatów do diakonatu i ich małżonek.
W spotkaniu uczestniczyły 32 osoby. Wśród nich Andrzej Szablewski z żoną Iwoną. - Dzień skupienia jest dla nas przede wszystkim czasem zatrzymania i powrotu do źródła. W codzienności łatwo skupić się na zadaniach, obowiązkach i posłudze, a może zabraknąć chwili ciszy i słuchania Boga. Tutaj wszystko koncentruje się wokół Eucharystii, modlitwy i Słowa Bożego – wokół Chrystusa, który jest fundamentem naszego małżeństwa i drogi do diakonatu – mówią Szablewscy.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.