Gdzie zjeść, umyć się i gdzie się przespać, kiedy jest się w obcym mieście bez grosza lub z bardzo małym groszem? Z pomocą przychodzi wyjątkowy przewodnik.
Szukałem miejsca na śniadanie jutro rano... a wy się zjawiliście z kolacją!” – powiedział Rosario dwojgu studentom rozdającym koce i ciepłe posiłki na dworcu Termini – Annie i Paolowi, podnosząc wzrok znad książeczki, którą uważnie czytał. Rosario z radością przyjął propozycję wypicia gorącej herbaty i pogawędki w chłodny rzymski wieczór. Wyjaśnił młodym wolontariuszom ze Wspólnoty Sant’Egidio, że przybył do Rzymu kilka dni wcześniej z Sycylii bez większych pieniędzy, w poszukiwaniu pracy kelnera w barze lub restauracji.
Reklama
Miał ze sobą jedynie plecak i niewielką książeczkę, którą trzymał w dłoni i w której zaznaczył najważniejsze strony; odebrał ją zaledwie kilka godzin wcześniej w jadłodajni dla ubogich. Nie była to jakaś tam książka, ale przewodnik, który Wspólnota Sant’Egidio drukuje i rozprowadza bezpłatnie w tysiącach egzemplarzy od 1990 r. Nosi ona tytuł Gdzie zjeść, spać, umyć się i jest niezbędnym źródłem informacji dla osób w trudnej sytuacji materialnej. „Przewodnik Michelin dla ubogich”, jak go nazwano, zawiera cenne informacje na temat jadłodajni, schronisk, ośrodków poradnictwa i toalet publicznych, wskazówki dla najbardziej potrzebujących. Jest on co roku aktualizowany dzięki informacjom uzyskanym od wolontariuszy i pracowników socjalnych, a zwłaszcza od ubogich, dla których jest przeznaczony. Bo rzeczywiście oni sami podają nowe adresy, pod które można się udać po pomoc, a także dni i godziny otwarcia.
Obok rozdziałów dotyczących jedzenia, noclegu i prysznica przewodnik zawiera wiele sekcji, takich jak: pomoc medyczna, wsparcie psychologiczne i bezpłatne porady prawne. W przewodniku znaleźć też można adresy i numery telefonów ośrodków zatrudnienia i urzędów stanu cywilnego, a także przydatne informacje dotyczące procedur ubiegania się o dokumenty tożsamości, o zezwolenie na pobyt dla pracujących imigrantów, o emeryturę i inne rodzaje świadczeń. Krótko mówiąc – jest to konkretny sposób na zaspokojenie potrzeb osób, które na co dzień borykają się z niepewną sytuacją, wsparcie, którego celem jest ułatwienie dostępu do usług niezbędnych dla każdego człowieka, by mógł normalnie funkcjonować i mieć poczucie poszanowania własnej godności. Książeczka ta umożliwia każdemu znalezienie rozwiązania odpowiadającego jego potrzebom.
Przewodnik Gdzie zjeść, spać, umyć się jest wydawany przez Sant’Egidio także w innych włoskich miastach, takich jak Neapol, Genua i Padwa, ale również w Barcelonie, Madrycie, a nawet w Buenos Aires. Od ok. 10 lat jest drukowany również w Warszawie i Poznaniu oraz dostępny za pośrednictwem aplikacji na stronie: przewodnikgdzie.pl . Pomysł ten podjęła również Caritas Archidiecezji Łódzkiej, która rozpoczęła jego wydawanie w 2018 r.
Jak przejść od poczucia zagubienia do znalezienia punktu odniesienia? Przewodnik jest nie tylko praktycznym narzędziem, ale także przesłaniem solidarności i wyrazem troski o tych, którzy często pozostają niewidzialni dla społeczeństwa. Jest kompasem dla zdezorientowanych i często stojących przed zamkniętymi drzwiami, w miastach, gdzie życie jest zbyt szybkie i obojętne wobec tych, którzy nie nadążają za innymi. W rzeczywistości należy łączyć ludzi, którzy szukają wsparcia, z tymi, którzy chcą pomóc, aby budować bardziej przyjazne i braterskie społeczeństwo.
Kto jest patronem leśników? Pewien niemal jestem, że mało kto zna właściwą odpowiedź na to pytanie. Zapewne wymieniano by postaci św. Franciszka, św. Huberta. A tymczasem już od ponad pół wieku patronem tym jest św. Jan Gwalbert, o czym - przekonany jestem, nawet wielu leśników nie wie. Bo czy widział ktoś kiedyś w lesie, czy gdziekolwiek indziej jego figurkę, obraz itd.? Szczerze wątpię.
Urodził się w 995 r. (wg innej wersji w 1000 r.) w arystokratycznej rodzinie we Florencji. Podczas wojny między miastami został zabity jego brat Ugo. Zgodnie z panującym wówczas zwyczajem Jan winien pomścić śmierć brata. I rzeczywiście chwycił za miecz i tropił mordercę. Dopadł go przy gospodzie w Wielki Piątek. Ten jednak błagał go o przebaczenie, żałując swego czynu i zaklinając Jana, by go oszczędził. Rozłożył ręce jak Chrystus na krzyżu. Jan opuścił miecz i powiedział: „Idź w pokoju, gdzie chcesz; niech ci Bóg przebaczy i ja ci przebaczam” (według innej wersji wziął go nawet do swego domu w miejsce zabitego brata). Kiedy modlił się w pobliskim kościółku przemówił do niego Chrystus słowami: „Ponieważ przebaczyłeś swojemu wrogowi, pójdź za Mną”. Mimo protestów rodziny, zwłaszcza swojego ojca, wstąpił do klasztoru benedyktynów. Nie zagrzał tu jednak długo miejsca. Podjął walkę z symonią, co nie spodobało się jego przełożonym. Wystąpił z klasztoru i usunął się na ubocze. Osiadł w lasach w Vallombrosa (Vallis Umbrosae - Cienista Dolina) zbudował tam klasztor i założył zakon, którego członkowie są nazywani wallombrozjanami. Mnisi ci, wierni przesłaniu „ora et labora”, żyli bardzo skromnie, modląc się i sadząc las. Poznawali prawa rządzące życiem lasu, troszczyli się o drzewa, ptaki i zwierzęta leśne. Las dla św. Jana Gwalberta był przebogatą księgą, rozczytywał się w niej, w każdym drzewie, zwierzęciu, ptaku, roślinie widział ukrytą mądrość Boga Stwórcy i Jego dobroć. Jan Gwalbert zmarł 12 lipca 1073 r. w Passigniano pod Florencją. Kanonizowany został w 1193 r. przez papieża Celestyna III, a w 1951 r. ogłoszony przez papieża Piusa XII patronem ludzi lasu. Historia nadała mu także tytuł „bohater przebaczenia” ze względu na wielkie miłosierdzie, jakim się wykazał. Założony przez niego zakon istnieje do dzisiaj. Według jego zasad żyje około 100 zakonników w ośmiu klasztorach we Włoszech, Brazylii oraz Indiach.
Jana Paweł II przypominał postać Jana Gwalberta. W 1987 r. w Dolomitach odprawił Mszę św. dla leśników przed kościółkiem Matki Bożej Śnieżnej. Mówił wówczas: „Jan Gwalbert (...) wraz ze swymi współbraćmi poświęcił się w leśnym zaciszu Apeninów Toskańskich modlitwie i sadzeniu lasów. Oddając się tej pracy, uczniowie św. Jana Gwalberta poznawali prawa rządzące życiem i wzrostem lasu. W czasach, kiedy nie istniała jeszcze żadna norma dotycząca leśnictwa, zakonnicy z Vallombrosa, pracując cierpliwie i wytrwale, odnajdywali właściwe metody pomnażania leśnych bogactw”. Papież Polak wspominał św. Jana także w 1999 r. przy okazji obchodów 1000-lecia urodzin świętego. Mimo to jego postać zdaje się nie być powszechnie znana. Warto to zmienić.
Emerytowany profesor Uniwersytetu Przyrodniczego im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu, leśnik i autor wspaniałych książek na temat kulturotwórczej roli lasu, Jerzy Wiśniewski, od wielu już lat apeluje i do leśników i do Episkopatu o godne uczczenie tego właściwego patrona ludzi lasu. Solidaryzując się z apelem zacnego profesora przytoczę jego słowa: „Warto by na rozstajach dróg, w rodzimych borach i lasach stawiano nie tylko kapliczki poświęcone patronowi myśliwych, ale także nieznanemu patronowi leśników. Będą to miejsca należnego kultu, a także podziękowania za pracę w lesie, który jest boskim dziełem stworzenia. A kiedy nadejdą ciemne chmury związane z pracą codzienną, reorganizacjami, bezrobociem, będzie można zawsze prosić o pomoc i wsparcie św. Jana Gwalberta, któremu losy leśników nie są obce”.
Przez te kilka lub kilkanaście dni obowiązuje ich Dziesięć Przykazań, regulamin pielgrzymkowy, zasady ruchu drogowego i zakaz… narzekania. Mimo szybkiego tempa życia, zaawansowanych technologii, wciąż wielu Polaków, ale nie tylko, wybiera rekolekcje w drodze na Jasną Górę. To życie w rytmie kroków czy obracanych rowerowych kół, zdania się na gościnność innych czy łaskę i niełaskę pogody. - Idziemy, bo jeżeli ja będę lepszy, to lepszy będzie świat - motywują pątnicy pielgrzymkowy trud.
Duże, diecezjalne docierać będą już na lipcowy odpust Matki Bożej z Góry Karmel - 15 lipca. Jest to pierwszy wakacyjny tzw. szczyt pielgrzymkowy przypadający 14 lipca. Swój cel osiągną wtedy Piesza Pielgrzymka Arch. Przemyskiej i Piesza Pielgrzymka Poznańska, przyjdą też m.in. Kliszczacy z parafii św. Marii Magdaleny z Trzebuni w arch. krakowskiej. Dzień wcześniej dotrą pątnicy z Piotrkowa Trybunalskiego.Natomiast 10 lipca cel osiągnie 227. lat Piesza Pielgrzymka Kalwaryjsko-Lanckorońska, 12 lipca Piesza Pielgrzymka organizowana przez Duszpasterstwo Rolników Diec. Zielonogórsko-Gorzowskiej.
W miejscowości Nura, należącej do diecezji Najświętszej Trójcy w Ałmaty, poświęcono nowy kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Różańca Świętego. Obrzędu poświęcenia świątyni dokonał bp Krzysztof Wętkowski, a homilię wygłosił ordynariusz diecezji, bp José Luís Mumbiela Sierra. W uroczystości uczestniczyli kapłani, siostry zakonne i wierni z różnych części Kazachstanu.
W homilii bp José Luís Mumbiela Sierra nawiązał do objawień fatimskich, przypominając wezwanie Matki Bożej do modlitwy różańcowej, nawrócenia i zawierzenia Bogu. Podkreślił, że właśnie w świetle orędzia fatimskiego można właściwie odczytać historię miejscowego Kościoła.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
