Każdego roku wybierają motyw przewodni. W ubiegłym była to kontemplacja ikony Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Opiekun, ojciec Paweł Drobot CssR, przedstawiał każdy element, znaczenie ikony, jej historię. We wcześniejszych latach tematem była np. modlitwa, m.in uwielbienia, różańcowa, „Ojcze nasz”, kobiety Nowego Testamentu. W tym roku tym tematem jest poemat o Dzielnej Niewieście (Prz 31, 10-31).

Studentki i emerytki

Spotkania odbywają się co miesiąc w soboty. Można przychodzić na nie czasami lub regularnie. Zajrzeć warto, bo oprócz ciekawego tematu przewodniego, odbywają się warsztaty – jeden rozwojowy, drugi ruchowy lub manualny. Podczas spotkania w pierwszą sobotę września była to nauka tańca uwielbienia i warsztat „Słowa, które leczą – praktyka czułości wobec siebie”. Innym razem np. rękodzieło, muzykoterapia, dojrzała empatia.

Przychodzą kobiety w każdym wieku i każdego stanu: studentki i młodsze, panie po siedemdziesiątce, najwięcej jest pracujących, panny, wdowy, żony, matki, siostry zakonne.

Konferencje prowadzi zazwyczaj o. Paweł. Tradycją jest majowe weekendowe spotkanie kobiet w Krakowie i wakacyjne turnusy w Tatrach.

– Spotkania te dawały mi ogromne umocnienie – mówi Monika Piotrowska. – To właśnie tam rozpoczęła się moja droga odkrywania siebie. Kiedyś nie miałam świadomości, że można w tak piękny sposób pracować nad sobą. Jako mama adopcyjna szłam przez życie jak burza – wszystkie problemy konsultowałam ze specjalistami, aż w pewnym momencie utknęłam. „Dzielne Niewiasty” stały się dla mnie oddechem, miejscem budowania kobiecej tożsamości i świadomego podejścia do roli kobiety oraz matki. Poczułam, że mam misję jako kobieta żyjąca Ewangelią, że mogę współtworzyć inną rzeczywistość – nie nerwową, opartą wyłącznie na pomocy specjalistów, lecz także zakorzenioną w sercu i w ufności wobec Boga.

Świadectwo

Dziś Monika jest koordynatorką spotkań, czyli we współpracy z ekipą zaangażowanych kobiet, przygotowuje ten dzień tak, by uczestniczki przeżyły go duchowo i wyszły z niego z przekonaniem, że są piękne i ukochane przez Boga.

– Ta służba kobietom daje mi bardzo dużo zwyczajnej radości. Św. Jan Paweł II w liście apostolskim „Mulieris dignitatem” („O godności i powołaniu kobiety”) pisał, że Bóg w szczególny sposób zawierza kobiecie człowieka. Ja czuję, że Bóg mi powierzył mi nie tylko moją kochaną czwórkę dzieci, ale obdarzył też duchowym macierzyństwem i powierza mi kobiety – Dzielne Niewiasty, które przychodzą na spotkania. Czuję podczas rozmów z nimi, że jestem potrzebna. Dostałam tak wiele czułości, miłości i troski od Pana Boga, że chcę to przekazywać dalej. Gdy po całym tygodniu dopada mnie zmęczenie i najchętniej zostałabym w domu, to już od pierwszych chwil sobotniego spotkania wiem, że „Dzielne Niewiasty” to moje miejsce, to wspólnota kobiet, w której chcę dalej wzrastać. Dostrzegłam, że każdy człowiek jest dla mnie ogromnym darem, rozmowa z nim jest niezwykłym przeżyciem.