Hildebrand urodził się w Toskanii. Wykształcenie i formację duchową zdobył w klasztorze benedyktyńskim na Awentynie, związanym z opactwem w Cluny. Towarzyszył dobrowolnie na wygnaniu w niemieckiej Kolonii papieżowi Grzegorzowi VI. Po jego śmierci wrócił do Rzymu (1047) i był prawą ręką papieża św. Leona IX. Jako zaufanego współpracownika papieży wysyłano go z misjami do różnych krajów. Był legatem papieskim we Francji i w Niemczech. Został wybrany na stolicę Piotrową 22 kwietnia 1073 r. Przyjął wtedy święcenia kapłańskie i biskupie oraz obrał imię Grzegorz. Zajął się porządkowaniem spraw Państwa Kościelnego. Wypowiedział walkę symonii (kupowaniu urzędów kościelnych), inwestyturze (wybieraniu przez panujących na stanowiska kościelne m.in. biskupów i opatów) oraz niezachowywaniu celibatu przez duchownych. W tym celu zwołał do Rzymu dwa synody – w 1074 r. i 1075 r., czym naraził się władzom świeckim, zwłaszcza cesarzowi niemieckiemu Henrykowi IV. W 1084 r. cesarz zdobył Rzym i osadził w nim antypapieża Klemensa III. Podczas najazdu Grzegorz VII schronił się w Zamku Anioła. Później został zmuszony do udania się na Monte Cassino, następnie do Benewentu oraz do Salerno. Przed śmiercią wypowiedział słowa: „Umiłowałem sprawiedliwość, a znienawidziłem nieprawość, dlatego umieram na wygnaniu”.

Św. Grzegorz VII, papież ur. w 1020 r. zm. 25 maja 1085 r.