Z diecezji rzeszowskiej w uroczystościach beatyfikacyjnych w Markowej wzięło udział ponad 5200 osób, 73 kapłanów, którym towarzyszyli bp Jan Wątroba i bp Kazimierz Górny. Msza św. była transmitowana przez Katolickie Radio Via. W dniu poprzedzającym beatyfikację w Markowej odbyło się Święto Młodych, w którym wzięło udział 170 osób z diecezji rzeszowskiej.
Na długo w naszej pamięci pozostaną tłumy wiernych z Podkarpacia, z całej Polski i z zagranicy, którzy pełni emocji, powagi i wiary wypełnili plac beatyfikacyjny. Na długo pozostanie w pamięci apel abp. Adama Szala, metropolity przemyskiego, który podkreślił: – Zainspirowani przykładem błogosławionej rodziny Ulmów, poczujmy się dziś wszyscy zaproszeni do świętości w rodzinie i poprzez rodzinę. Odkryjmy jej ogromny potencjał w życiu codziennym, zdolny przemieniać umysły i ludzkie serca, w konsekwencji całe społeczeństwa i narody.
Na długo pozostanie w pamięci zachęta kard. Marcello Semeraro, prefekta Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych, który zachęcał: – Niech w każdym z nas (…) świadectwo męczeńskiej śmierci rodziny Ulmów wzbudzi szczere pragnienie odważnego życia wiarą i jej wyznawania.
Reklama
Na długo pozostanie w pamięci przejmująca cisza, którą dało się usłyszeć podczas Liturgii, cisza dostojna, głęboka, dotykająca serca. Na długo pozostanie w pamięci entuzjazm wiary, sensus fidei i radość, które towarzyszyły słowom Listu Apostolskiego Ojca Świętego Franciszka: „Naszą władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży, Józef i Wiktoria Ulma, małżonkowie wraz z ich siedmiorgiem dzieci, wierni świeccy, męczennicy, którzy jako dobrzy Samarytanie, bez lęku złożyli ofiarę ze swojego życia ze względu na miłość do braci oraz przyjęli do swojego domu tych, którzy cierpieli prześladowanie, obdarzeni byli tytułem Błogosławionych”.
Na długo pozostaną w pamięci słowa Prezydenta RP Andrzeja Dudy: – Niech żyje Polska, niech Pan Bóg ma w opiece naszą Ojczyznę, naszych rodaków rozsianych po całym świecie. Cześć i chwała bohaterskiej Rodzinie Ulmów! I wszystkim pomagającym swoim sąsiadom narodowości żydowskiej w czasie II wojny światowej!
Na długo pozostanie w pamięci obraz, relikwiarz, hymn i jeszcze… Dopowiedzmy sami, dopiszmy zakończenie… A błogosławieni Józef, Wiktoria, Stasia, Basia, Władziu, Franiu, Antoś, Marysia i najmłodsze dziecko, przychodzące na świat w chwili męczeństwa matki, niech nam wyproszą potrzebne łaski.
Już 9 września Krakowskim Przedmieściem przejdzie III Orszak Dziejów. Jego zwieńczeniem będzie spektakl Teatru Biedronka Parentes o pięknie życia, codziennych troskach i wyjątkowym bohaterstwie rodziny z Markowej.
Grupa zapalonych rodziców, którzy lubią dzielić się swoimi talentami, stworzyła 10 lat temu amatorski teatr wystawiający sztuki dla dzieci – Teatr Biedronka Parentes. W 2016 r. zespół przygotował wielkie widowisko z udziałem 200 aktorów pt. „Gaude Patria Polonia, Akademia z okazji 1050-lecia Chrztu Polski. Historia Polski słowami Jana Pawła II”. Śp. abp Henryk Hoser, który obejrzał spektakl, uznał go za ciekawy obraz polskiej historii od sceny chrztu Mieszka I do chrztu udzielonego przez Jana Pawła II jednemu ze współczesnych dzieci.
Stałość w wierze jest jedną z najważniejszych cnót. Chodzi o niegasnącą gotowość do kochania Boga i ludzi. Perseverantia to cierpliwe trwanie przy Bogu, we wszelkich przeciwnościach losu. Nie psychologiczny optymizm, ale kurczowe trzymanie Jezusa „za rękę”, duchowe dojrzewanie w otaczającej nas niekiedy ciemności i w czasie próby. W przypadku relacji między ludźmi chodzi o konkretną postawę: bardziej czyn niż słowo (choć ono jest czasem niezastąpione), bardziej długotrwały trud niż efemeryczne poruszenie emocji, czasochłonny wysiłek, a nie ubolewanie. Prorok Ozeasz opisuje postawę Izraela wobec Boga – przyznajmy, że często także naszą. To obraz znikających nagle chmur o świtaniu i porannej rosy w upalny dzień. Gdy chodzimy letnim rankiem po trawie, czujemy przyjemny chłód wilgoci. Jest jej mnóstwo, niczym wody w zbiorniku. A jakież zdziwienie nas ogarnia, gdy po wschodzie Słońca nagle ten bezmiar wilgoci ustępuje miejsca przejmującej suchości, chłód zmienia się w gorąc, a przyjemna miękkość zieleni – w twardość podłoża przypominającego skałę. Jak to możliwe w tak krótkim czasie? – pytamy zaskoczeni. Niemal identycznie dziwi się Ozeasz postawie ludu Bożego wybrania. Wielkie słowa, zapewnienia o wierności Bogu i Jego przymierzu, liczne ofiary, modlitwy, uroczystości oraz święte zwołania... i nagle pustka. Więcej nawet: odwrót! Zwrot ku pogańskiemu kultowi, ku Baalowi, nikczemne zachowanie nielicujące z rangą wybrania i Dekalogiem, złożonymi ślubami i obietnicami. Słomiany zapał – mawiamy w takiej sytuacji, wzruszając ramionami. Konsekwencje stygnięcia wiary Izraela były widoczne w życiu publicznym, gdzie sojusze polityczne były ważniejsze niż zaufanie Bogu. Panował chaos, mnożyły się społeczne konflikty, a moralne zepsucie elit widoczne było gołym okiem. A wszystko to w obliczu niebezpieczeństwa inwazji ze strony potężnej Asyrii. Skąd my to znamy? Wszelkie podobieństwa do sytuacji, w jakiej obecnie się znajdujemy, są nie tylko nieprzypadkowe, ale wręcz ostentacyjnie oczywiste! Kochający swój naród Ozeasz natarczywie napomina, grozi karą Bożą, ale i zachęca swych rodaków do powrotu pod skrzydła Boga. Wprawdzie porównuje Izrael do niewiernej żony, ale jednocześnie przypomina, że Bóg jawi się jako wierny mąż, gotowy do przebaczenia. Jeśli tylko Izrael powróci do lojalności, do głębi, a nie będzie „mydlił oczy” Bogu fałszywym, bo pozbawionym nawrócenia moralnego kultem, On zwróci pogodne oblicze ku swemu ludowi. Pojednanie i odnowienie przymierza możliwe jest w każdej chwili. Czułymi słowami Ozeasz kreśli obraz Boga – jest On pełen miłości, współczucia i cierpienia z powodu zdrady człowieka. Można by powiedzieć, że paradoksalnie upadek każdego z nas Bóg przeżywa jako własną porażkę, bo nas kocha. Poznanie prawdziwego Boga, Ojca Jezusa Chrystusa, a nie boga mojej wyobraźni, ambicji czy aspiracji, jest kluczowe. Wtedy bardziej będziemy wydobywali z siebie miłosierdzie, niż tylko składali ofiary, dawali samych siebie, a nie tylko coś od siebie.
W tym roku XIX Święto Dziękczynienia w Świątyni Opatrzności Bożej przebiega pod hasłem „Dziękujemy za świadectwo wiary”. Do kościoła zostały wprowadzone relikwie bł. Bolesławy Lament – patronki jedności w 35. rocznicę jej beatyfikacji i bł. ks. Józefa Stanka – pallotyna, męczennika II wojny światowej, zamordowanego podczas powstania warszawskiego.
Centralnym punktem obchodów była msza św. z udziałem biskupów w Świątyni Opatrzności Bożej. Liturgii przewodniczył abp Tadeusz Wojda, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
