Jan Sarkander urodził się w Skoczowie na Śląsku Cieszyńskim, ale najdłużej związany był z Morawami, gdzie studiował i w wieku 33 lat przyjął święcenia prezbiteratu. Dał się poznać jako gorliwy misjonarz, dzięki któremu wielu protestantów powróciło do wiary katolickiej.
Losy św. Jana splotły się z burzliwymi wydarzeniami niepokoju i wojen religijnych, które w XVII stuleciu przetoczyły się przez Europę. Żył w zdominowanych przez husytów Czechach, gdy prześladowano katolików. Prześladowania te wzmogły się po wybuchu w 1618 r. wojny trzydziestoletniej.
Przekonany przez swoich parafian, w 1618 r. udał się na pielgrzymkę na Jasną Górę. Po niespełna dwóch latach wrócił na Morawy do swojej parafii w Holeszowie. Został oskarżony przez tamtejszych protestantów o zdradę stanu i uwięziony. Poddano go straszliwym torturom i namawiano m.in. do wyjawienia tajemnicy spowiedzi. Mimo potwornego bólu nie zdradził wiary. Zmarł wskutek doznanych obrażeń. Przy jego grobie szybko rozwinął się kult, przybywali do niego zarówno zwykli wierni, jak i monarchowie, m.in. Jan III Sobieski, Karol VI Habsburg czy Franciszek I Lotaryński. „Dziś jeszcze uderza nas niezłomność tego księdza, prostego i wielkodusznego: jego wierność w wypełnianiu obowiązków, aż do śmierci” – powiedział papież Jan Paweł II, podkreślając znaczenie św. Jana Sarkandra dla naszych czasów.
Św. Jan Sarkander ur. 20 grudnia 1576 r. w Skoczowie zm. 17 marca 1620 r. w Ołomuńcu
Najpierw do parafii w diecezji bielsko-żywieckiej trafiły broszury – o św. Melchiorze Grodzieckim oraz przewodnik po obiektach sakralnych. Obecnie została wydana broszura pt. „Święty Jan Sarkander i jego czasy”. Opracowanie zawiera liczne fotografie związane z osobą św. J. Sarkandra, zwłaszcza zdjęcia obiektów i miejsc w Skoczowie, mieście narodzenia Świętego.
Zwraca uwagę grafika na okładce autorstwa Eweliny Szulik. Grafika pochodzi z publikacji ks. Antoniego Młoczka: „Witaj nowy dniu”. Ukazuje kapłana trzymającego monstrancję – to nawiązanie do ks. Sarkandra, który w procesji z monstrancją wyszedł na przedmieścia Holeszowa naprzeciw lisowczykom, by pokazać im, że miasto jest katolickie.
Ustalenie daty obchodów uroczystości Objawienia Pańskiego nie dokonało się przypadkowo. Choć nie została wskazana przez Pismo Święte, to posiada symbolikę opartą na tekstach biblijnych
Zanim przejdziemy do omówienia symboliki kryjącej się pod datą dzienną 6 stycznia, należy najpierw wyjaśnić nazwę uroczystości, którą wówczas obchodzi Kościół. Ta najbardziej rozpowszechniona wśród wiernych w Polsce to święto Trzech Króli. Z kolei w polskiej edycji ksiąg liturgicznych figuruje określenie Objawienie Pańskie. Natomiast w księgach łacińskich i w całej tradycji chrześcijańskiej od początku funkcjonuje nazwa Epifania, pochodząca z języka greckiego (epifaneia), która oznacza „objawienie”, „ukazanie się”. Chodzi o objawienie się Jezusa Chrystusa, Wcielonego Syna Bożego jako Zbawiciela świata. Nazwą „epifania” określano narodzenie Jezusa, Jego chrzest w Jordanie i dokonanie pierwszego cudu na weselu w Kanie Galilejskiej. Taką treść miało pierwotne święto Epifanii, które powstało ok. 330 r. w Betlejem. Obejmowało ono początkowe tajemnice zbawienia, o których informują nas pierwsze rozdziały Ewangelii ze skupieniem się na tajemnicy narodzenia Chrystusa. Epifania ulegała ewolucji wraz z jej rozszerzaniem się poza Palestynę. Na Wschodzie stanie się pamiątką chrztu Jezusa w Jordanie, a na Zachodzie będzie stanowić obchód trzech cudownych wydarzeń (tria miracula) stanowiących początkowe objawienia chwały Bożej Zbawiciela: pokłon Mędrców ze Wschodu, chrzest w Jordanie i cud w Kanie Galilejskiej, przy czym z czasem hołd magów rozumiany jako objawienie się Chrystusa poganom zdominuje niemal wyłącznie łacińską celebrację Epifanii. W ludowej świadomości stanie się ona zatem świętem Trzech Króli ze względu utożsamienie mędrców z królami na podstawie niektórych biblijnych tekstów prorockich, a ich liczba zostanie ustalona w związku z trzema darami, jakimi zostało obdarowane Dzieciątko Jezus. Te różnice między Wschodem a Zachodem nie przekreślają jednak faktu, że istotną tematyką tego obchodu liturgicznego pozostaje objawienie się Boga w Chrystusie.
- Nie ma mądrości bez otwarcia na zmianę, bez pokory, która mówi, że wciąż wiemy za mało; wciąż potrzebujemy szukać prawdy i weryfikować swoje przekonania w świetle, które nas prowadzi – mówił bp Damian Muskus OFM na zakończenie obchodów Epifanii w parafii Matki Bożej Pocieszenia w Krakowie.
– Dzisiaj w wielu miejscach naszej ojczyzny były organizowane Orszaki Trzech Króli. My też uczestniczymy w tym marszu, ponieważ tego wieczoru przybyliśmy do naszej parafialnej świątyni, która jest miejscem narodzenia Jezusa Chrystusa. Tutaj w naszym parafialnym Betlejem Pan Jezus rodzi się poprzez Boże Słowo i poprzez Eucharystię – mówił na początku Mszy św. proboszcz parafii Matki Bożej Pocieszenia przy Bulwarowej, ks. Krzysztof Wojda SAC.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
