O Gustawie Holoubku napisano, że należy do tych aktorów, którzy zawsze grają tylko siebie, a których nigdy nie ma się dosyć. Zofia Turowska, autorka poczytnych biografii, niegdyś współautorka słynnej Filmówki, w swojej książce umieściła sceny z życia aktora, które są żywe we wspomnieniach jego bliskich, znajomych, przyjaciół i współpracowników. Mają oni sporo do powiedzenia, a z ich opowieści powstaje postać mądrego, uroczego człowieka, oczywiście nie bez wad; aktora, któremu inteligencja nie przeszkadzała w zawodzie, wręcz przeciwnie – grane przez niego postaci wydawały się zawsze ludźmi współczesnymi. Jako artystę interesowały go trwałe elementy natury ludzkiej, namiętności zróżnicowane w formach wyrazu, ale niezmienne w treści. Jan Englert powiedział: Jeśli użyć porównania z samolotami – to pośród myśliwców, odrzutowców, dwupłatowców Gustaw Holoubek jest szybowcem, nie potrzebował silnika, odbywał lot w najczystszej postaci, zażywał wolności, chociaż potrafił nagle zrzucić bombę.