Reklama

Wiara

Najważniejsza robota w życiu

Jak wspólnie wzrastać w świętości i zwyciężać w życiowych bojach? Jak przezwyciężać małżeńskie kryzysy? Rozmawiamy o tym z „Arkadio”.

Niedziela Ogólnopolska 11/2021, str. 50-51

[ TEMATY ]

muzyka

świadectwo

świadectwo wiary

Arkadiusz Zbozień „Arkadio”

Damian Krawczykowski: Rodzina to temat, który często pojawia się w Twojej twórczości. „To właśnie z niej człowiek może czerpać siłę” – słyszymy w Twoim utworze pt. Rodzina. Czym ona jest dla Ciebie? Nadal czerpiesz z niej siłę?

Arkadiusz Zbozień „Arkadio”: Rodzina jest moim najważniejszym powołaniem, jest moją codziennością, pozwala mi czerpać satysfakcję z życia. Oczywiście, że nadal czerpię z niej siłę. Równie oczywiste jest to, że niejednokrotnie nie mam sił, jestem wypompowany i mam wszystkiego dość. Trzymam się jednak tego, co kiedyś usłyszałem od pewnego księdza: „Nie masz takiego wyboru, czy Twoje życie jest łatwe, czy trudne. Bo życie jest trudne. Masz jednak wybór, czy trudzisz się z sensem, czy bez sensu”. Dla mnie rodzina to właśnie piękne trudności z sensem, które dają potężny power do życia.

Czy od razu byłeś gotowy na założenie rodziny, czy ta dojrzałość przyszła z czasem?

Nie wiem, czy kiedykolwiek można się zadeklarować jako osoba gotowa do założenia rodziny. Możemy mieć swoje plany co do tego, czy to nastąpi wcześniej, czy później. Nasza sytuacja życiowa jest wyznacznikiem tych myśli. Ja poznałem piękną kobietę, z którą od razu chciałem budować rodzinę. Byłem już po nawróceniu. Miałem 20 lat, jak się oświadczyłem a 22 lata, jak wzięliśmy ślub. Później co 2 lata pojawiały się kolejne dzieciaki, których mamy trójkę. A teraz troszkę przerwy (uśmiech). Do dzisiaj nie mam pojęcia, czy jestem gotowy. Po prostu staram się na maksa wykonywać najważniejszą robotę w życiu, jaka została mi powierzona. Wiem z badań, że ludzie na łożu śmierci często żałują tego, że za mało czasu spędzali z rodziną. Nie chcę żałować tego samego. Próbuję się uczyć na błędach innych i wkładać serducho w codzienność, którą jest dom rodzinny. I podkreślam – często mi to nie wychodzi.

Reklama

Jak to było u Ciebie, gdy byłeś dzieckiem? Wzrastałeś w chrześcijańskich, rodzinnych wartościach czy to przyszło z czasem?

Raczej byłem daleko od wiary. W domu była jakaś religijność, ale nie była ona pociągająca. Tata na początku zawalił sprawę z wychowaniem, więc szukałem akceptacji na osiedlu. To doprowadziło mnie do miejsca, w którym na horyzoncie pojawiał się ośrodek poprawczy. Miałem potężne długi, handlowałem z mizernym skutkiem, nie przeszedłem pierwszej klasy liceum, okradałem swoich bliskich – i można by tak wymieniać. Na szczęście pojawił się na mojej drodze Anioł Stróż za pośrednictwem mojego brata, który zainspirował mnie do życia wiarą i radością. Przystąpiłem do spowiedzi z całego życia, poszedłem na modlitwę wstawienniczą i w wieku 17 lat zacząłem stawiać świadomie pierwsze małe kroki. Pamiętam moment, gdy po spowiedzi świętej paliłem kartki ze swoimi grzechami – dokładnie w tym samym miejscu, w którym wcześniej robiłem najgłupsze rzeczy w życiu. To był moment uwolnienia – pojawiły się pragnienia o założeniu rodziny, o pracy, która jest pasją, i ogólnie moje życie nabrało sensu. Dziś mam fascynującą żonę, trójkę dzieci, nagrałem kolejną płytę. I walczę dalej.

Czy „Arkadio” sprzed zawarcia małżeństwa a „Arkadio” dzisiaj, to ta sama osoba? Co dało Ci bycie mężem i ojcem?

Przede wszystkim jest to nauka pozbywania się egoizmu i kierowania swoimi potrzebami – i to jest piękne. Poza tym można z bliska analizować słowa Pana Jezusa, żebyśmy stawali się jak dzieci. Moje szkraby bardzo dużo mnie uczą. Przede wszystkim dystansu i radości. Rodzina to przede wszystkim relacje, a tutaj robota się nie kończy. Facet potrzebuje roboty, bo inaczej głupieje. Tutaj jest to zapewnione z góry, więc trzeba się trzymać w pionie. A jak upadać, to w stronę Krzyża.

Na okładce najnowszej płyty Gdy nie widzi nikt jest Twoja twarz zasłonięta rękoma. Czegoś się wstydzisz?

Każdy ma sprawy, które chciałby ukryć przed światem i „schować pod skorupę”, jak śpiewa Kasia Moś w kolejnym singlu z płyty. Ukrywanie to jednak rozwiązanie krótkoterminowe. Cała płyta mówi o tym, że najważniejsze zwycięstwa, to właśnie te, „gdy nie widzi nikt”. Stąd zakryta twarz na okładce.

Reklama

Wielu z nas, gdy zakłada rodzinę, nadal boryka się z „poszukiwaniem siebie”, często ukrywa przed innymi swoje „życiowe boje”.

Cały czas toczę walki z samym sobą. Wiara to ciągły rozwój, który nieustannie wymaga jakiegoś wyrzeczenia. Cała płyta Gdy nie widzi nikt to trochę przyglądanie się samemu sobie z boku. Opisałem swoje reakcje i to, jak się czułem w trudnych chwilach. Po raz pierwszy tak bardzo zależy mi na tym, żeby odbiorca mógł się zidentyfikować z emocjami i sytuacjami, które są na płycie. Nie jest to płyta, w której dostaniesz rozwiązanie, ale słuchając jej, możesz poczuć ukojenie, że mamy tak samo lub podobnie i walczymy wspólnie.

Wielu podchodzi do małżeństwa, ojcostwa, dbania o rodzinę jak do czegoś bezproblemowego. Niełatwa rodzinna rzeczywistość często nas weryfikuje. Czy da się znaleźć szczęście w rodzinie bez poświęcenia?

Najpiękniejsze jest właśnie to, że trzeba się poświęcić, że trzeba się nauczyć służyć innym osobom. Że trzeba zrezygnować z siebie. Nie ma sensu szukać sielanki w rodzinie (uśmiech). Ale to właśnie nas rozwija i daje siłę do pokonywania trudności.

A jak w małżeństwie radzicie sobie z kryzysami, trudnościami w relacji? Czy wiara w Boga pomaga?

Chyba najważniejszą perspektywą dotyczącą relacji z kryzysie lub problemie jest świadomość, że my naprawdę chcemy dobrze. Wielokrotnie sobie to powiedzieliśmy. I jak emocje opadną, to każde z nas sobie to przypomina. Chcemy dla siebie dobrze. Może nieraz nieudolnie i nie w taki sposób, jak oczekuje druga strona – i tu jest pole do dyskusji. Ale chcemy dobrze. Wiara oczywiście jest kluczowa, bo nadaje sens. Czasami jesteś w miejscu, w którym czujesz, że nikt cię nie rozumie. I tutaj jest przestrzeń do tego, aby zwrócić się w kierunku Stwórcy. Wiadomo, że nie chodzi tylko o te momenty, bo najbliższa jest mi modlitwa dziękczynienia i uwielbienia sercem. Nie głośna, ale budująca wewnętrzną postawę wdzięczności za życie, które otrzymałem.

W jaki sposób Bóg jest obecny w Waszej rodzinie?

Staram się nauczyć swoją „ekipę” tej prostej formuły modlitewnej, która buduje relacje z Bogiem, to znaczy: proszę, dziękuję, przepraszam. Czy to w drodze do przedszkola, czy przed wieczornym czytaniem – staramy się w ten sposób nawiązać relację ze Stwórcą. Bóg uczynił wiele małych cudów w naszej rodzinie, które w konsekwencji składają się na to, że możemy spokojnie i radośnie funkcjonować w codzienności – oddając Mu za to wdzięczność na swój sposób.

Więcej o działalności „Arkadio” na stronie: arkadio.pl

2021-03-09 12:27

Ocena: +2 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

W Lublinie i w Afryce

Niedziela lubelska 2/2021, str. VI

[ TEMATY ]

misje

świadectwo wiary

Archiwum s. M. Popławskiej

Dziewczęta w tradycyjnych strojach

Dziewczęta w tradycyjnych strojach

Dzielimy się z potrzeby serca, a nie z tego, co nam zbywa.

Mimo pandemii, w naszych parafiach i szkołach mali misjonarze nie zapomnieli o swoich rówieśnikach z dalekich krajów. Tym razem dzieląc się Dobrą Nowiną o przyjściu na świat Chrystusa wykorzystują nowe technologie i opowiadają o dzieciach z plemion Masajów. Proszą o modlitwę za nich i o pieniądze dla nich na projekty edukacyjne, by dzieci na afrykańskim lądzie mogły zdobywać wiedzę i wykształcenie.

CZYTAJ DALEJ

Święty Jan Nepomucen

Niedziela podlaska 20/2001

[ TEMATY ]

święty

Arkadiusz Bednarczyk

Św. Jan Nepomucen z kościoła w Lutczy

Św. Jan Nepomucen z kościoła w Lutczy

Św. Jan Nepomucen urodził się w Pomuku (Nepomuku) koło Pragi. Jako młody człowiek odznaczał się wielką pobożnością i religijnością. Pierwsze zapiski o drodze powołania kapłańskiego Jana pochodzą z roku 1370, w których figuruje jako kleryk, zatrudniony na stanowisku notariusza w kurii biskupiej w Pradze. W 1380 r. z rąk abp. Jana Jenzensteina otrzymał święcenia kapłańskie i probostwo przy kościele św. Galla w Pradze. Z biegiem lat św. Jan wspinał się po stopniach i godnościach kościelnych, aż w 1390 r. został mianowany wikariuszem generalnym przy arcybiskupie Janie. Lata życia kapłańskiego św. Jana przypadły na burzliwy okres panowania w Czechach Wacława IV Luksemburczyka. Król Wacław słynął z hulaszczego stylu życia i jawnej niechęci do Rzymu. Pragnieniem króla było zawładnąć dobrami kościelnymi i mianować nowego biskupa. Na drodze jednak stanęła mu lojalność i posłuszeństwo św. Jana Nepomucena.

Pod koniec swego życia pełnił funkcję spowiednika królowej Zofii na dworze czeskim. Zazdrosny król bezskutecznie usiłował wydobyć od Świętego szczegóły jej spowiedzi. Zachowującego milczenie kapłana ukarał śmiercią. Zginął on śmiercią męczeńską z rąk króla Wacława IV Luksemburczyka w 1393 r. Po bestialskich torturach, w których król osobiście brał udział, na pół żywego męczennika zrzucono z mostu Karola IV do rzeki Wełtawy. Ciało znaleziono dopiero po kilku dniach i pochowano w kościele w pobliżu rzeki. Spoczywa ono w katedrze św. Wita w bardzo bogatym grobowcu po prawej stronie ołtarza głównego. Kulisy i motyw śmierci Świętego przez wiele lat nie był znany, jednak historyk Tomasz Ebendorfer około 1450 r. pisze, że bezpośrednią przyczyną śmierci było dochowanie przez Jana tajemnicy spowiedzi. Dzień jego święta obchodzono zawsze 16 maja. Tylko w Polsce, w diecezji katowickiej i opolskiej obowiązuje wspomnienie 21 maja, gdyż 16 maja przypada św. Andrzeja Boboli. Jest bardzo ciekawą kwestią to, że kult św. Jana Nepomucena bardzo szybko rozprzestrzenił się na całą praktycznie Europę.

W wieku XVII kult jego rozpowszechnił się daleko poza granice Pragi i Czech. Oficjalny jednak proces rozpoczęto dopiero z polecenia cesarza Józefa II w roku 1710. Papież Innocenty XII potwierdził oddawany mu powszechnie tytuł błogosławionego. Zatwierdził także teksty liturgiczne do Mszału i Brewiarza: na Czechy, Austrię, Niemcy, Polskę i Litwę. W kilka lat potem w roku 1729 papież Benedykt XIII zaliczył go uroczyście w poczet świętych.

Postać św. Jana Nepomucena jest w Polsce dobrze znana. Kult tego Świętego należy do najpospolitszych. Znajduje się w naszej Ojczyźnie ponad kilkaset jego figur, które można spotkać na polnych drogach, we wsiach i miastach. Często jest ukazywany w sutannie, komży, czasem w pelerynie z gronostajowego futra i birecie na głowie. Najczęściej spotykanym atrybutem św. Jana Nepomucena jest krzyż odpustowy na godzinę śmierci, przyciskany do piersi jedną ręką, podczas gdy druga trzyma gałązkę palmową lub książkę, niekiedy zamkniętą na kłódkę. Ikonografia przedstawia go zawsze w stroju kapłańskim, z palmą męczeńską w ręku i z palcem na ustach na znak milczenia. Również w licznych kościołach znajdują się obrazy św. Jana przedstawiające go w podobnych ujęciach. Jest on patronem spowiedników i powodzian, opiekunem ludzi biednych, strażnikiem tajemnicy pocztowej.

W Polsce kult św. Jana Nepomucena należy do najpospolitszych. Ponad kilkaset jego figur można spotkać na drogach polnych. Są one pamiątkami po dziś dzień, dawniej bardzo żywego, dziś już jednak zanikającego kultu św. Jana Nepomucena.

Nie ma kościoła ani dawnej kaplicy, by Święty nie miał swojego ołtarza, figury, obrazu, feretronu, sztandaru. Był czczony też jako patron mostów i orędownik chroniący od powodzi. W Polsce jest on popularny jako męczennik sakramentu pokuty, jako patron dobrej sławy i szczerej spowiedzi.

CZYTAJ DALEJ

Ks. Krystian Stasiak – pierwszy z czterech neoprezbiterów

2022-05-21 12:00

[ TEMATY ]

neoprezbiter

ks. Krystian Stasiak

Boguszów ‑ Gorce

xmb

Rok 2022. Neoprezbiter diecezji świdnickiej - ks. Krystian Stasiak

Rok 2022. Neoprezbiter diecezji świdnickiej - ks. Krystian Stasiak

W październiku skończy 25 lat, pochodzi z parafii z Zesłania Ducha Świętego w Boguszowie-Gorcach. Miłość do Eucharystii i przebywanie na co dzień z księżmi pomogło mu odkryć życiowe powołanie.

Ks. Krystian, dziś w sobotę 21 maja 2022 r. w katedrze świdnickiej z rąk J.E. bp Marka Mendyka przyjął święcenia prezbiteratu. Jako swoje zawołanie wybrał zdanie z ewangelii wg św. Jan 17.3 „Aby wszyscy poznali Ciebie, Jedynego, prawdziwego Boga”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję