Tak nazywane bywa inaczej świętopietrze. To opłata wnoszona przez kraje katolickie na rzecz papiestwa.

Przez Polskę świętopietrze było świadczone od XI wieku do 1555 r. Zostało wznowione w 1871 r. przez papieża Piusa IX, ale już w nieco innej formie.

W Polsce świętopietrze wprowadzono za rządów Mieszka I, co wiąże się z poddaniem przez niego państwa Polan pod opiekę Stolicy Apostolskiej (Dagome iudex).

Świętopietrze jako danina lenna płacone było początkowo przez władców, później (prawdopodobnie od XI wieku) obowiązek ten spadł bezpośrednio na ludność. W XIV wieku kolektorzy świętopietrza w Polsce sporządzali sprawozdania, które dały historykom podstawę do przybliżonych obliczeń zaludnienia poszczególnych parafii.

W 1871 r. papież Pius IX zmienił charakter tej daniny. Stała się ona zwyczajowym wsparciem finansowym Stolicy Apostolskiej. Dziesięcina oddawana jest do lokalnych parafii lub diecezji, świętopietrze jest kierowane bezpośrednio do Watykanu. Papież wykorzystuje te pieniądze do celów dobroczynnych.

Obecnie zbiórka pieniędzy odbywa się raz w roku, w niedzielę najbliższą dacie 29 czerwca – Kościół łaciński obchodzi wtedy liturgiczną uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła.

Do najbardziej szczodrych darczyńców zaliczają się: USA, Włochy, Niemcy, Hiszpania, Francja, Irlandia, Brazylia oraz Korea Południowa.

Watykan podaje sumę otrzymanych datków w corocznym sprawozdaniu finansowym.