Do Aleksandry

Szkoła miłości

Czasami myślę, że popełniłam wielką pomyłkę, wychodząc za mąż za tego właśnie człowieka. Okres narzeczeństwa minął szybko i teraz zdaje mi się, że jesteśmy małżeństwem już od 100 lat! Mąż uważa, że mówienie o uczuciach jest mało męskie, a gdy chcę go sprowokować do takich wyznań, to mi umyka i idzie albo do garażu, albo do piwnicy, albo zabiera się za jakieś majsterkowanie. Wiem, że kobiety i mężczyźni mają inne potrzeby emocjonalne, lecz żeby aż do tego stopnia? Chcę się przytulić, a on klepie mnie po plecach jak kumpla. Jak chcę, żeby mnie pocałował, to całuje mnie... w nos albo w ucho. No, naprawdę jest nieznośny! A tak bardzo chciałabym, abyśmy powrócili do chwil z podróży poślubnej, gdy potrafił się wykazać pięknymi gestami miłości...
Aldona

Rzeczywiście – dla kobiety miłość wyrażają słowa i gesty, podczas gdy dla mężczyzny – czyny. Państwa wzajemne potrzeby emocjonalne zatem jakby się mijają: Pani pragnie opieki i zapewnień o miłości, podczas gdy Pani mąż potrzebuje podziwu i zachęty; woli działać niż mówić i dlatego uważa, że okazuje uczucia, kupując prezent, zapraszając do kawiarni czy zwyczajnie trzepiąc dywan. No cóż – do pani należy inicjatywa, by wywołać w nim to, czego pani oczekuje. Trzeba jak najczęściej zapewniać go o swojej miłości, to może sam poczuje, jakie to miłe. Trzeba mu w ogóle często mówić o tym, co Pani czuje, przypominać o rocznicach, podpowiadać miłe gesty, czasem po prostu dawać konkretne wskazówki. A najważniejsze to nie starać się go zmieniać, a raczej chwalić za to, co robi. Wszelkie naginanie drugiej osoby do swoich oczekiwań przeważnie kończy się niedobrze – ta osoba w pewnym momencie ma dość takiego szkolenia i szuka kogoś, kto ją zaakceptuje taką, jaka jest. Mądry nauczyciel nie stosuje kar, ale zachętę i pochwały. I takich metod radzę się trzymać. Nikt przecież nie lubi, gdy ktoś wciąż zwraca mu uwagę, że to, co robi, robi źle – tego nie wytrzyma nawet święty!
Aleksandra