Choć dla nas oczywisty, to jednak w muzyce poważnej, szczególnie tej współczesnej, motyw Maryi Dziewicy nie jest zbyt intensywnie eksplorowany przez kompozytorów. O ile w okresie baroku i w średniowieczu „Salve Regina”, „Ave Maria” i „Stabat Mater” pojawiały się bardzo często w dorobku kompozytorskim ówczesnych mistrzów, o tyle w miarę upływu czasu można zauważyć odejście od wielkich form sławiących imię Matki Bożej. Znamienne jest to, że w romantyzmie powstawały „Ave Maria”, a dopiero neoromantyzm i XX wiek przywróciły na kompozytorskie warsztaty antyfonę „Salve Regina” w jej twórczych opracowaniach i oryginalnych, nowych frazach. Swoisty renesans popularności zaczął przechodzić jeden z najbardziej bolesnych wizerunków naszej wiary, Matki bolejącej u stóp Syna – Stabat Mater. Wystarczy prześledzić dorobek kompozytorski twórców, aby dostrzec, że z tym ostatnim mierzyli się tylko ci wybitni. Ot, do tej tematyki trzeba zwyczajnie dojrzeć.

Wspaniały, można powiedzieć – wręcz przekrojowy jest album „Hymn to the Virgin”, na którym zostało zamieszczonych 14 kompozycji wprost odwołujących się do rozmaitych ujęć św. Maryi, a ich wspólnym mianownikiem jest umiłowanie wynikające wprost z wiary. Norweski chór kameralny, często zaliczany do najwybitniejszych zespołów na świecie – Schola Cantorum, na czele którego stoi Tone Bianca Sparre Dahl, nagrał zbiór kompozycji, w których fraza, dźwięk współgrają z ciszą, wieczność przemawia do nas potęgą skupioną w najdoskonalszym z instrumentów – ludzkim głosie. Łagodność, dramatyzm, zaduma, ulotność dźwięku – to wszystko odnajdujemy w dziełach takich mistrzów, jak: Benjamin Britten, Francis Poulenc, Maurice Duruflé, Eric Whitacre, Morten Lauridsen, Martin Ødegaard, Kjell Mørk Karlsen, Anton Bruckner, Siergiej Rachmaninow, Arvo Pärt, Ola Gjeilo, Andrew Smith i Trond Kverno.

Dwupłytowy album (dostajemy muzykę w formatach: CD, SACD, Blu-ray Disc Pure Audio/5.0 DTS HD) to również gest docenienia dzieła Knuta Nystedta (1915 – 2014) – organisty, kompozytora i dyrygenta, który zdobywszy wykształcenie w USA, postanowił swoją wiedzę eksplorować w Norwegii. Powołał na Uniwersytecie w Oslo katedrę muzyki chóralnej, a jego sukcesorką okazała się Tone Bianca Sparre Dahl, która w 2002 r. przejęła znakomitą scholę po swoim mentorze. I ten kunszt w zawartych interpretacjach słychać. Wrażenie potęguje znakomita realizacja dźwięku (Morten Lindberg i Beatrice Johannessen), dzięki której duchem możemy przenieść się do wnętrz kościoła Gamle Aker – najstarszej zachowanej budowli w Oslo (pochodzi z ok. 1150 r.). Reasumując: perełka nie tylko dla znawców.