W naszych czasach podejmowanie przez Kościół katolicki dialogu ze wspólnotami ludzi wyznających inną wiarę jest wyrazem jego misji ewangelizacyjnej. Najważniejszym argumentem jest tu stwierdzenie, że każda osoba ludzka ma niezbywalną wartość, gdyż została powołana do życia przez jedynego Stwórcę. Oprócz tego Bóg Ojciec nieustannie wychodzi ku człowiekowi z darem objawienia, ukazując mu realne perspektywy życia w szczęściu, pokoju i radości teraz, jak i w wieczności. Powszechna wola zbawcza Boga oraz powszechne dzieło zbawcze Jezusa - to główne powody przemawiające za koniecznością chrześcijańskiego zaangażowania się w dialog.
Już po raz szósty 17 stycznia br. w Kościele katolickim w Polsce był obchodzony Dzień Judaizmu, czyli dzień dialogu chrześcijańsko-żydowskiego. Stanowi on szczególny czas poświęcony modlitwie i refleksji nad tajemnicą wzajemnych relacji chrześcijaństwa i judaizmu. Papież Jan Paweł II naucza, że "religia żydowska nie jest dla naszej religii rzeczywistością zewnętrzną, lecz czymś wewnętrznym". Żydzi są "naszymi umiłowanymi braćmi i - można powiedzieć - naszymi starszymi braćmi". Tak określił wyznawców judaizmu Ojciec Święty w rzymskiej synagodze 13 kwietnia 1986 r. Dodał wtedy jeszcze, że "nie można Żydom jako narodowi przypisywać żadnej dziedzicznej i zbiorowej winy za to, co popełniono podczas męki Chrystusa". Stąd płynie imperatyw do pilniejszego poznania i przyswajania sobie nauki Kościoła katolickiego na temat Żydów i judaizmu. Jednak najważniejsza jest tu modlitwa, która potrafi otwierać perspektywę budowania wspólnoty, miłości i miłosierdzia.
W diecezji włocławskiej Dzień Judaizmu był obchodzony w niedzielę Chrztu Pańskiego, 12 stycznia br. Obchody rozpoczęły się konferencją naukową, do której wprowadzenia dokonał ks. dr Stanisław Jankowski SDB. Wykład o płaszczyznach dialogu między Kościołem katolickim a judaizmem w Polsce wygłosił ks. dr Waldemar Szczerbiński z PWSD Gniezno, który jest także sekretarzem Rady Episkopatu Polski ds. Dialogu Religijnego. Zauważył on, że najczęstszą przyczyną braku dialogu jest przekonanie o posiadaniu monopolu na prawdę przez jedną ze stron, z jednoczesnym uznaniem pełnego monopolu na błąd po stronie przeciwnika. Dobrym gruntem do takiego rozumienia rzeczy są uprzedzenia i stereotypy, których źródłem są pochopne uogólnienia. Prelegent omówił specyfikę i uwarunkowania dialogu katolicko-żydowskiego w Polsce. Wskazał na ramy czasowe i historię wzajemnych relacji między przedstawicielami obu religii. Omówił temat antysemityzmu, podejmowany głównie przez środowiska żydowskie w USA, którego źródłem są krzywdzące Polaków uproszczenia i niedokładne przesłanki historyczne.
Ks. W. Szczerbiński zauważył również, że dialog katolicko-żyowski rozpoczął się dosyć późno, bo dopiero w latach 60. XX w., po wydaniu soborowej deklaracji Nostra aetate. Na polskim gruncie relacje między obiema religiami były wspierane przez czasopisma: Tygodnik Powszechny, Znak i Więzi. Od połowy lat 80. istniała Podkomisja Episkopatu Polski ds. Dialogu z Judaizmem, która obecnie ma kształt Rady Episkopatu. W jej działalności główną ideą jest pragnienie nawiązania zerwanych więzi, zaprzestanie wzajemnego potępiania się oraz otwarcie na przebaczenie.
W dyskusji poruszano przede wszystkim zagadnienie trudności występujących na płaszczyźnie dialogu.
Ks. Szczerbiński wskazał na problemy psychologiczne: uwikłania historyczne, polityczne i ekonomiczne Polaków oraz na obojętność.
"Dobrze się stało, że przed Tygodniem Powszechnej Modlitwy o Jedność Chrześcijan obchodzimy po raz szósty Dzień Judaizmu w Kościele katolickim w Polsce" - takimi słowy rozpoczął podsumowanie pierwszej części ks. dr Roman Małecki. W wystąpieniu przytoczył wydarzenia z pontyfikatu Jana Pawła II, mówiące o dialogicznej postawie Papieża wobec Żydów - nawiedzenie synagogi rzymskiej, pielgrzymka do Ziemi Świętej, wizyta w instytucie Yad Vashem. Ks. R. Małecki zauważył, że czyny i słowa Papieża-Polaka są zarazem czynami i słowami Piotra-Żyda, są wyrazem nowego i jakże perspektywicznego myślenia o Żydach i judaizmie.
Dzień Judaizmu zakończyło nabożeństwo Słowa Bożego, któremu przyświecała idea, że Bóg zawarł z Izraelem przymierze miłosierdzia. Gdyby bowiem Pan Bóg nie był miłosierny w stosunku do swego Ludu, jeden i ten sam plan Boży wobec całego stworzenia nie mógłby zostać zrealizowany.